جالبه. چند وقت پیش داشتم راجع‌به ماجرهای ساخت بازی Silent Hill II یه ویدیو می‌دیدم که Hiroyuki Owakue از چه منابعی الهام گرفت. توش به کتاب جنایت و مکافات داستایوفسکی اشاره کرد. با توجه به تجربه‌ای که سر کتاب مرگ ایوان ایلیچ به‌دست آوردم به دو راه حل رسیدم برای این که کتاب‌های پر اسم رو نصف‌و‌نیمه ول نکنم:
۱- دائم از AIها بخوام شخصیت‌های کتاب رو یادآوری کنن
۲- خودم دست به یادداشت اسم‌ها بزنم و هی به اون مراجعه کنم.

من در به‌خاطر سپردن اسامی اینقدر افتضاحم که حتی در فیلم‌های کم کارکتر هم اسم کارکتر‌ها رو زحمت نمی‌دم به خودم که حفظ کنم. فقط تصویرشون رو به‌خاطر نگه می‌دارم. حالا هم می‌بینم که اوضاع اینقدر در رومان‌های روسی بی‌ریخته که این کتاب‌خون‌هاشون هم گیج می‌شن.
باز دست خداداد رضاخانی درد نکنه علت این‌همه روده درازی رو گفت.