Utilise it as much as it does not hurt you!

Bugun bitta postga ko’zim tushib qoldi. TypeScriptni qanchalik chuqur va murakkab ishlatish haqida. Muallif hammaga ma’lum Evan You. Yuqoridagi maslahatni bergan.

Men odatda bu maslahatni testing uchun berardim. Chunki “qancha test yozish kerak?” (qanchasi sizni qoniqtirsa), “code coverage threshold qancha bo’lishi kerak?” (o’zi kim o’ylab topgan bunaqa talab bo’lishi kerakligini?) yoki “qaysi tur testlarni ko’proq yozish foydali?” (uzun mavzu, umumiy qilib aytganda hammasini yozib koring, qaysi kamroq resurs olsa oshani ko’proq) kabi ko’p tabiiy savollar uchrab turadi. Men odatda bitta implementation uchun eng kamida bitta case (happy path) ko’rilishi kerak deb aytardim.
Masalan React component implement qilinsa oshani hech bolmasa render test yozish kerak. Bu narsani odat qilgandan keyin bir muddat o’tib sal murakkabroq holatni test qilish ishtiyoqi paydo bo’ladi. Nega deysiz mi? Chunki bu muddat ichida basic component render testlar qanaqadir natija berishga ulgurgan bo’ladi, bazi regressionlarni oldini olganiga dasturchi guvoh bo’lgan bo’ladi. Keyin qiziqish paydo bo’ladi, sal murakkabroqroq va hosroq holatlarni ham test qila olaman mi degan savol paydo bo’ladi. Orqasidan izlanish, o’rganish, eksperiment, tatbiq qilish, odatga aylantirish, tdd va hk… Undan keyin esa test yozmasdan commit qila olmaslik “kasalligi” paydo bo’ladi, peerlar review request qilishganda ozgargan filelar ichidan birinchi test filelarni qidirish odati chiqadi.

Hammasi esa eng birinchi qadamdan boshlangan edi: utilise it as much as it does not hurt you…

@dev_thinking_loud