درنگ

شکل حکومت جمهوری که ما جایگزین کردیم، حق طبیعی انسان را برای به‌کارگیری آزادانۀ عقل و داشتن آزادی عقیده به او بازمی‌گرداند. امروز چشم‌ها بیش از پیش به روی حقوق انسان گشوده شده‌اند. گسترش دانش این حقیقت روشن را پیش چشم همگان گذاشته است که نه مردم با زین بر پشت به دنیا آمده‌اند و نه هیچ گروه خاصی با چکمه و شلاق زاده شده تا «به لطف خدا» بر دیگران سوار شود.

توماس جفرسون،

نامه به راجر سی. ویتمن، ۲۴ ژوئن ۱۸۲۶

همین که معلوم شود رسوم و نهادهای موجود دیگر فایده‌ای ندارند باید همه‌ی آن‌ها یکی پس از دیگری تغییر کنند.

ماکیاولی،

گفتارها، ترجمه محمدحسن لطفی، ص۹۴

انتخابات برای آنکه معنایی داشته باشد به سطح معینی از سازماندهی سیاسی نیاز دارد. انتخابات در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، بدون نهادسازی فقط به تقویت قدرت نیروهای تفرقه‌انداز و ارتجاعی کمک می‌کند و به گسیختگی ساختار اقتدار عمومی می‌انجامد.

هانتینگتون،

سامان سیاسی در جوامع دستخوش دگرگونی، ترجمه محسن ثلاثی، ص۱۵.

ما به بدیِ سلطنت، بدیِ دیگری هم افزوده‌ایم: جانشینی موروثی. همان‌طور که اولی ما را خوار و کوچک می‌کند، دومی هم وقتی به‌عنوان حق مطرح می‌شود، توهینی است به نسل‌های آینده. چون همه‌ی انسان‌ها در اصل برابرند و هیچ‌کس فقط به‌ خاطر تولدش حق ندارد خانواده‌ی خودش را برای همیشه برتر از دیگران بداند.

توماس پین

از کتاب "عقل سلیم".

از آنجا که از یک طرف برای دگرگون ساختن قانون اساسی، مردی شریف و لایق لازم است و از طرف دیگر فقط مردی شرور می‌تواند در جامعه با توسل به زور به قدرت برسد، به ندرت پیش می‌آید که مردی شریف با استفاده از وسایل نامشروع، قدرت را به دست آورد تا آن را برای رسیدن به هدفی نیک و مشروع به کار ببرد، یا مردی شرور که با توسل به زور به قدرت رسیده است، خیر عموم جامعه را هدف خود سازد.

ماکیاولی

"گفتارها"، ترجمه محمد حسن لطفی، صفحه ۹۴.

اقتدار کاریزمایی در ذات خود ناپایدار است. حامل کاریزما ممکن است کاریزمای خود را از دست بدهد و همچون عیسی بر صلیب، احساس کند که «خدایش او را رها کرده است». در این هنگام، رسالت او پایان می‌یابد و پیروانش منتظر می‌مانند تا فرد دیگری با کاریزمای تازه پیدا شود. حامل کاریزما از سوی پیروانش کنار گذاشته می‌شود، چون کاریزمای ناب فقط زمانی مشروعیت دارد که از نیروی شخصی سرچشمه بگیرد و نیروی شخصی باید مدام خود را اثبات کند. در غیر این صورت اقتدارش را از دست می‌دهد. 

ماکس وبر

از کتاب "اقتصاد و جامعه"، بخش بنیان قدرت کاریزمایی و بی‌ثباتی آن. 

کل حوزه‌ی اقتدار فرمانروا فقط به امور مدنی مربوط می‌شود. خداوند هرگز چنین قدرتی را به کسی نداده که بر دیگران مسلط شود و آن‌ها را مجبور به پذیرش دین او نماید. چنین قدرتی با رضایت مردم هم نمی‌تواند به حاکم مدنی تفویض شود، چرا که هیچ انسانی نمی‌تواند تا آن حد نسبت به مراقبت از رستگاری خود بی‌اعتنا باشد که آن را کورکورانه در اختیار دیگران خواه پادشاه یا اعوان او بگذارد. هیچ انسانی حتی اگر هم بخواهد نمی‌تواند ایمان خود را تابع اوامر دیگران کند.

جان لاک،

"نامه‌ای در باب تساهل"، نشر نی، صفحه ۵۷.

هیچ چیز از نظر اجتماعی فاجعه‌بارتر از این نیست که اکثریت اشخاص، عقاید خود را از طریق عادت، اتفاق‌های محیطی، پروپاگاندا و سوگیری شخصی و طبقاتی شکل دهند.

جان دیویی،

کتاب "آزادی و فرهنگ"، ترجمه رضا یعقوبی، نشر کرگدن، صفحه ۱۴۵.

قوانین و نهادها باید پا به پای پیشرفت ذهن انسان پیش بروند. هرچه ذهن آدمی پرورده‌تر و روشن‌تر می‌شود، هرچه کشف‌های تازه پدید می‌آید، حقیقت‌های تازه آشکار می‌شود، و آداب و عقاید با تغییر شرایط دگرگون می‌شوند، نهادها نیز باید پیش بروند و با زمان هم‌قدم شوند.

توماس جفرسون

از نامۀ جفرسون به ساموئل کرچوال در ۱۲ ژوئیۀ ۱۸۱۶

دخالت نظامیان شدیدترین تاثیر تباه‌کننده و تضعیف‌کننده را بر نظام سیاسی می‌گذارد. چون باعث می‌شود قدرت از مسئولیت جدا شود‌. رهبران غیرنظامی مسئولیت را می‌‌پذیرند ولی خوب می‌دانند که قدرت و اجازه‌ی اِعمال قدرت ندارند. نظامیان حاکم توان اِعمال قدرت دارند ولی می‌دانند که لازم نیست مسئولیت‌های اعمالشان را بپذیرند، چون هر وقت مسائل حکومت‌داری از حد توانشان فراتر می‌رود، همیشه می‌توانند قدرت را به غیرنظامیان برگردانند.

ساموئل هانتینگتون،

از "سامان سیاسی در جوامع دستخوش دگرگونی"، ترجمه محسن ثلاثی، ص۳۳۵.

هیچ فرمانروایی نمی‌تواند خود را از توطئه مصون نگه دارد مگر آنکه از استبداد چشم بپوشد، و فرمانروایان مستبد چون چنین نمی‌کنند بیشترشان عاقبت خوبی ندارند. از این رو یونال می‌گوید: اندک‌اند شاهانی که بی‌خون و زخم به کشور اموات برسند و کم‌اند جبارانی که به مرگی آرام در‌می‌گذرند.

ماکیاولی،

"گفتارها"، ترجمه محمدحسن لطفی، نشر خوارزمی، ص۲۰۹.

اگر ملتی بخواهد هم ناآگاه باشد و هم آزاد، چیزی را می‌خواهد که هرگز وجود نداشته و هرگز وجود نخواهد داشت.

توماس جفرسون

از نامه به Charles Yancey،
۶ ژانویه ۱۸۱۶.
@derangpub

اعلام حاکمیت مردم به تنهایی کافی نیست. باید نهادهایی بنا کرد که منافع صاحبان گوناگون قدرت را طوری به هم پیوند دهند که آشکارترین، پایدارترین و مطمئن‌ترین منفعت هر یک در این باشد که در مرز اختیارات خویش باقی بماند.

بنجامین کنستان

اقتباس از کتاب "شور آزادی"، ترجمه عبدالوهاب احمدی، ص۳۸.

هیچ امانتگاه امنی جز خودِ مردم برای قدرت نهایی جامعه وجود ندارد.

توماس جفرسون

منبع: نامۀ جفرسون به ویلیام جارویس، ۲۸ سپتامبر ۱۸۲۰.

@derangpub

کینه‌ی کهنه را نمی‌توان با نیکوکاری نو از میان برداشت. مخصوصاً اگر نیکوکاری نو کمتر از کینه‌ی کهنه باشد.

ماکیاولی

گفتارها، ترجمه محمدحسن لطفی، نشر خوارزمی، ۳۰۴.

@derangpub

بنگر که مردم با بلندترین صدایی که دارند فریاد می‌زنند که نه خواهان اطاعت از یک نفرند و نه از عده‌ای اندک؛ و اینکه حتی برای حیوان وحشی نیز چیزی شیرین‌تر از آزادی وجود ندارد؛ اینکه هر انسانی، چه به یک شاه خدمت کند چه به اشراف‌، از این آزادی محروم است.

سیسرو

از کتاب "در باب جمهوری و در باب قوانین"، ترجمه شروین مقیمی، ص۸۸.

@derangpub