می‌گفت «#فروغ_فرخزاد از کنار وزن رد شده» و چقدر هم درست می‌گفت.
یعنی شعرش اگرچه آزاد است و بی‌وزن، اما نوعی وزن دارد. انگار تنه‌ی جملاتش به ارکان عروضی خورده و بویی از آن بر کلماتش نشسته.

شعرش را بخوانیم:

اگر به‌خانه‌ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور (بویی از مفاعلن فعلاتن … می‌دهد)

و یک دریچه که از آن (مفاعلن فعلاتن…)

به ازدحام کوچه‌ی خوشبحت بنگرم (مفعول فاعلاتُ…)

شعری دیگر:
به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود
به ابرها که فکرهای طویلم بودند
به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من
از فصل های خشک گذر می کردند

عطر وزن عروضی را حس‌ می‌کنید؟

شاید بتوان اسمی روی اینگونه‌ موزون‌کردن گذاشت. مثلا «وزن فرخزادی/ وزن فروغی»

@dehlavi_lit