یک مسئله جالب که این روزها بهش فکر میکنم تایید کورکورانه دوطرفه در تعاملات انسان با AI هست.

تایید کورکورانه از جانب انسان:
اینکه اگر شخصی فقط خروجی‌های هر مرحله از AI رو بدون بررسی تخصصی تایید کنه، دو مشکل خواهد داشت:
۱_ احتمال کیفیت پایین خروجی یا بهینه نبودن
۲_ خودِ این شخص به راحتی با AI جایگزین خواهد شد چون در مجموع ارزشی اضافه نخواهد کرد
پس اگر از آندره کارپاثی میشنوید که دیگه خودش تقریبا  کدی نمینویسه به این معنی نیست که کد رو بررسی نمیکنه، علمش رو نداره، یا ساختارهارو نقد نمیکنه.

تایید کورکورانه از جانب هوش مصنوعی:
اینکه هوش مصنوعی به دلیل تمایل به راضی کردن کاربر یا بایاس شدن به دلیل کانتکست، احتمالا ایده‌های کاربر رو دست بالا خواهد گرفت که ممکن هست بعد از ماه‌ها کار اشکالات در عمل مشخص بشن. این مورد هم مجددا بر دوش انسان هست تا با تخصص و تفکر انتقادی تشخیص داده بشه.

از طرفی بحث هزینه Agent ها و مصرف توکن که اخیرا برای شرکت‌ها دردسر ساز شده رو در نظر بگیرید که اهمیت استفاده بهینه و وجود تخصص رو بسیار بالا برده.

در یک کلام، بازی عوض شده. میشه اینطور گفت که تخصص در برنامه‌نویسی، هوش مصنوعی و ریاضی:
۱_ اگر به شکل سطحی یا گاها متوسط باشه کم ارزش هست. اما در سال‌های گذشته اصلا اینطور نبود و تقاضا برای این سطوح زیاد بود.

۲_ اگر به شکل عمیق و تسلط بالا باشه، بسیار ارزشمند هست چراکه تنها این سطح از تخصص توانایی استفاده و مدیریت بهینه/کم هزینه AI رو خواهد داشت.