♻️«فلسفه‌ی پتو»

پتو، ماندگارترین اختراع نظامی تاریخ بشر است. نه شمشیر، نه تانک، نه بمب اتم؛

اولین و آخرین آرزوی انسان این است که وقتی می‌ترسد، بتواند زیر چیزی پنهان شود. تمام تمدن را اگر پوست بکنید، در نهایت به یک پتو می‌رسید.

بچه‌ها این را بهتر از همه می‌فهمند. هیچ کودکی زیر پتو فقط نمی‌خوابد. او پناه می‌گیرد. پتو اولین کشور مستقل هر انسان است. اولین مرز، اولین دیوار، اولین سیاست مهاجرتی؛

هیولاها هم این را می‌دانند. برای همین هیچ هیولای عاقلی زیر پتو نمی‌رود. هیولاها به قوانین نمادین احترام می‌گذارند. انسان‌ها نه؛

حتی خدا هم احتمالاً یک پتو بوده است. انسان اولیه به آسمان نگاه کرد، رعد را دید، مرگ را دید، بیماری را دید و گفت: «حتماً یک چیزی آن بالا هست که مواظب ماست». این جمله، شکل متافیزیکی همان کاری است که کودک هنگام خواب انجام می‌دهد. فقط پتو بزرگ‌تر شده و اسمش شده ایمان؛

اما مشکل پتو اینجاست که وقتی بزرگ می‌شوی، دیگر به اندازه‌ی کافی بزرگ نیست، اول پاها بیرون می‌ماند. بعد آرزوها، بعد عزیزان ،بعد جوانی و یک روز خودت؛
برای همین ثروتمندها خانه‌های بزرگ می‌خرند، سیاستمدارها ارتش می‌سازند، فیلسوف‌ها نظریه می‌بافند و عارف‌ها به بهشت فکر می‌کنند. هرکدام مشغول دوختن پتویی هستند که بالاخره همه‌ی ترس‌ها را بپوشاند.

از کتاب «فلسلفه‌ی سوراخ و سایر مصیبت‌ها» به قلم نولان

https://t.me/darvishane49