استاد راهنمای آقای سینکی، فردی است بنام دیوید جی. رُز (David J. Rose)، او در زمینه پسماندهای اتمی یکی از اساتید صاحبنام دوره خودش بوده، در سال 1978 مقاله ای مینویسد با عنوان Nuclear Power, Nuclear Weapons and International Stability که به موضوع رابطه میان گسترش فناوری هسته‌ای غیرنظامی و خطر اشاعه سلاح‌های هسته‌ای میپردازد. در آنجا درباره فناوری‌های حساس چرخه سوخت، از جمله بازفرآوری اورانیوم و پلوتونیوم، و همچنین توانایی پادمان‌های بین‌المللی برای جلوگیری از انحراف مواد هسته‌ای در یک اقتصاد مبتنی بر پلوتونیوم بحث کردند.

دو سال بعد یکی از کمیته‌های کنگره درذیل تحلیل و ارزیابی جامع مفهوم «پادمان‌های هسته‌ای» و بحث خطر اشاعه و کنترل سلاحهای هسته ای پرداخت، به همین مقاله استناد کردند که گسترش نیروگاهها و فناوریهای هسته ای خطر اشاعه را گسترش میدهد، در ادامه مباحث کنگره بحث به این سمت میرود که جلوی فناوری را نمیتوان گرفت، برای همین باید جامعه ای ایجاد شود که داشتن سلاح هسته ای اساسا، مزیتی برای کشورها نداشته باشد.

البته همچنان نسبت به بارفراوری سوخت و امکان استفاده از پلوتونیوم نگرانی دارند چرا که پادمانها فقط احتمال کشف انحراف مواد را بالا میبرند و خودشان مانع فیزیکی انحراف نیستند.

از دیگرنکاتی که شاید بنوعی وضعیت مارا پیشگویی کرده اینست که محدودیتهای آمریکا نسبت به صادرات این فناوریها و گسترش کنترل بازار آمریکابر خدمات مربوط به غنی سازی، میتواند کشورها را بسمت ایجاد تاسیسات مستقل و سایر فناوریهای هسته ای بکشاند تا از ترس وابستگی رهانیده شوند.
همچنان که تفسیر آمریکا از اشاعه به «توانایی دستیابی به سلاح هسته ای» عملا مرز داشتن سلاح و خود فناوری هسته ای صلح آمیز را تغییر داده است. تاجایی که پشت هر رآکتور در هرکشوری غیر از آمریکا، خطر جنگ هسته ای خوابیده است
گزارش 64 صفحه ای کمیته را در اینجا میتوانید ملاحظه کنید
https://www.govinfo.gov/content/pkg/CPRT-96HPRT62975O/pdf/CPRT-96HPRT62975O.pdf
@darmasirabrha