تا کی در این خانه کوفته شود

دیری نپایید تا در دستاوردسازی دولتمردان، بخش ساختن بر بخش دستاورد غلبه کند. از همان ابتدا پر واضح بود که ژست تغییر حراست به دلیل بدرفتاری با دانشجویان به قواره آقایان زیبنده نیست. درحالی که روز اول اعتراضات دانشگاه شریف که تقریبا بدون بازداشتی سپری شد و در ادامه با دستور الساعه مدیران تصمیم بر آن شد که صدای دانشجو به پستو خانه‌ها برود؛ ما که هیچگاه دلخوش به این مقدارها نبودیم با ترس و لرز نگران دوستان خود بودیم. نگاهی به تماس‌هایی از همان دست که می‌دانید و نگاهی به اسامی‌ای که هر روز بر تعداد آن‌ها افزوده می‌شد.
بعضا با طرز بازداشت‌هایی که یادآور روزهای تاریک همین چند سال پیش بودند. نهادهایی که با سرشماره‌هایی رعب آور دل پدران و مادران را می‌لرزاندند و جگرگوشه‌شان را در مقابل چشمانشان راهی مکانی نامعلوم می‌کردند. گویی دانشجو تاوان شکست حضرات است.
اما این یک مرثیه نیست؛ یا حداقل نه برای دانشجو. این اتفاقات بس نامیمون دلیلی است که بازهم به تکرار عنوان شود آنچه که دهه‌ها عنوان شده بود. جنبش دانشجویی همواره قدم می‌زند و قلم می‌زند و نه قدم‌ شکاندن و نه قلم شکاندن راه‌گریز از سرنوشت محتوم نخواهد بود.

🆔 @DaneshjuSUT