این تراشه بر پایهٔ کیوبیتهای توپولوژیک و ساختارهای ایندیوم آرسنید ـ آلومینیوم ساخته شده که آنها را «توپوکانداکتور» مینامد. فناوری آن از مدهای صفر مایورانا استفاده میکند؛ حالتهایی که میتوانند اطلاعات کوانتومی را در برابر برخی خطاها مقاومتر کنند.
با وجود این محدودیتها، اهمیت Majorana 1 کم نیست. اگر مایکروسافت بتواند این فناوری را در مقیاس بزرگ با نرخ خطای پایین توسعه دهد، شاید در آینده تراشههای کوانتومی بسیار قدرتمند، کوچکتر و قابلمقیاستری داشته باشیم؛ تراشههایی که بتوانند مسائل پیچیدهای را حل کنند که رایانههای امروزی برای آنها با محدودیتهای جدی روبهرو هستند.
البته Majorana 1 در زمان معرفی فقط هشت کیوبیت داشت و هنوز یک تراشهٔ یکمیلیونکیوبیتی نیست.
آینده رایانش کوانتومی واقعاً هیجانانگیز است! 🚀
مقاله Microsoft Azure: معرفی تراشهٔ Majorana 1
مقالهٔ پژوهشی در Nature
گزارش تحلیلی Nature دربارهٔ محدودیتها و دیدگاههای انتقادی
جامعه هوش مصنوعی دانشگاه سمنان
🆔 @SUAI_Community