#فرمون_دادن
یک اشتباه رایج در تیم‌های نرم‌افزاری این است که فکر می‌کنیم برای سریع‌تر شدن، باید آدم‌های بیشتری را وارد یک کار کنیم.
پروژه عقب افتاده؟ آدم اضافه کن.
تسک زیاد شده؟Developer اضافه کن.
ءDeadline نزدیک است؟ تیم را بزرگ‌تر کن.
روی کاغذ منطقی به نظر می‌رسد.
اما نرم‌افزار مثل خط تولید کارخانه نیست که با اضافه کردن آدم، خروجی همیشه بیشتر شود.
فرض کنید یک تیم ۴ نفره روی یک Feature کار می‌کند.
حالا برای اینکه سریع‌تر تمام شود، ۶ نفر دیگر هم اضافه می‌شوند.
ناگهان باید:
جلسه‌های بیشتری برگزار شود. Context بیشتری منتقل شود. Code Reviewهای بیشتری انجام شود.
تصمیم‌های بیشتری هماهنگ شود.
و افراد بیشتری منتظر یکدیگر بمانند.
یعنی بخشی از زمانی که قرار بود صرف ساختن شود، صرف هماهنگ شدن می‌شود.
مشکل از آدم‌های جدید نیست.
مشکل این است که Complexity ارتباطی هم همراه آن‌ها رشد می‌کند.
برای همین، قبل از اینکه بگویی:
«آدم بیشتری اضافه کنیم.»
یک سؤال مهم‌تر بپرس:
«مشکل واقعاً کمبود آدم است یا کمبود تمرکز؟»
گاهی یک تیم کوچک که دقیقاً می‌داند چه چیزی باید بسازد، از یک تیم بزرگ که مدام در حال هماهنگ شدن است، سریع‌تر حرکت می‌کند.
در مهندسی نرم‌افزار، تعداد بیشتر، همیشه به معنی سرعت بیشتر نیست.
گاهی برای سریع‌تر شدن،باید به‌جای اضافه کردن آدم، موانع را کم کنیم.