#تحلیل_و_طرز_تفکر (Engineering Mindset)
یک سؤال هست که مهندس‌های باتجربه بیشتر از بقیه از خودشان می‌پرسند:
«اگر من شش ماه دیگر از این تیم بروم، چه اتفاقی برای این سیستم می‌افتد؟»
اگر جواب این باشد که:
فقط خودم می‌دانم این بخش چطور کار می‌کند.
فقط خودم می‌توانم آن را Deploy کنم.
فقط خودم می‌توانم باگش را پیدا کنم.
فقط خودم می‌دانم چرا این تصمیم را گرفته‌ایم.
شاید مسئله، مهارت بالا نباشد.
شاید سیستم، بیش از حد به یک نفر وابسته شده است.
یکی از نشانه‌های بلوغ مهندسی این نیست که خودت بتوانی همه مشکلات را حل کنی.
این است که دیگران هم بتوانند بعد از تو سیستم را ادامه دهند.
به همین دلیل، مستندسازی، Code Review، Naming مناسب، تست و ثبت تصمیم‌های معماری فقط برای امروز نیستند.
همه‌ی آن‌ها برای روزی هستند که شخص دیگری باید بدون حضور تو، روی همان سیستم کار کند.
یک مهندس خوب، سیستم می‌سازد.
یک مهندس بالغ، سیستمی می‌سازد که به خودش وابسته نباشد.
چون در نهایت،
بهترین کد، کدی نیست که فقط نویسنده‌اش آن را بفهمد.
بهترین کد، کدی است که نبودِ نویسنده‌اش، تیم را متوقف نکند.