در یکی از پروژه‌ ها، قرار بود یک قابلیت جدید به سیستم اضافه کنیم.
یکی از اعضای تیم گفت:
«اگر از همین الان این بخش را Generic طراحی کنیم، بعدا برای چند سناریوی دیگر هم قابل استفاده است.»
پیشنهاد جذابی بود. شروع کردیم به طراحی. Interface اضافه شد. چند لایه Abstraction ایجاد شد. تنظیمات مختلف اضافه شدند.
قابلیتی که قرار بود در دو روز آماده شود، نزدیک دو هفته زمان برد.
چند ماه بعد، برگشتیم و نگاهی به آن بخش انداختیم.
از تمام سناریو هایی که برای آینده پیش‌ بینی کرده بودیم، فقط همان سناریوی اول استفاده شده بود.
بقیه هیچ‌ وقت اتفاق نیفتادند.آن روز یک درس مهم گرفتم.
بزرگ‌ ترین خطر در طراحی نرم‌ افزار، همیشه «طراحی ضعیف» نیست.
گاهی «طراحی برای آینده‌ ای است که هنوز وجود ندارد.»
از آن به بعد، هر وقت وسوسه میشوم چیزی را بیش از نیاز امروز Generalize کنم، از خودم یک سوال میپرسم:
«اگر این نیاز هیچ‌ وقت به وجود نیاید، آیا باز هم حاضر بودم هزینه امروز را پرداخت کنم؟»
خیلی وقت‌ها جواب، «نه» است.
و همان «نه»، باعث میشود سیستم ساده‌ تر بماند.
چون تجربه به من یاد داد که آینده، همیشه آن‌طور که ما طراحی میکنیم پیش نمیرود.
اما پیچیدگی‌ ای که امروز وارد سیستم میکنیم، همین امروز شروع به گرفتن هزینه میکند.