نرم‌افزار هیچ‌وقت «تمام‌شده» نیست. و دقیقاً به همین دلیل است که باید در مسیر، موفقیت‌های کوچک را جشن گرفت.

همیشه یک نسخه‌ی جدید وجود دارد. یک باگ دیگر. یک فیچر دیگر در بک‌لاگ. خط پایان فقط جابه‌جا نمی‌شود — اصلاً وجود ندارد. پس اگر تا امروز به خودت گفته‌ای «وقتی همه‌چیز آرام شد جشن می‌گیرم»، باید بپذیری که این آرامش احتمالاً هیچ‌وقت نمی‌رسد.

من دیده‌ام افرادی که اجازه داده‌اند یک یا دو سال از زندگی کاری‌شان در یک حالت کاریِ بی‌وقفه و فرسایشی محو شود و آن را «طبیعی» بنامند. خودم هم این را تجربه کرده‌ام. یک روز نگاه می‌کنی و می‌بینی بخش بزرگی از مسیر شغلی‌ات گذشته، بدون اینکه حتی لحظه‌ای توقف کرده باشی تا احساس خوبی نسبت به آن داشته باشی.

جشن گرفتن موفقیت‌های کوچک ضعف نیست. اینکه یک فیچر را منتشر کرده‌ای، تیم را از یک گلوگاه خارج کرده‌ای، یا یک تست ناپایدار را بالاخره حذف کرده‌ای — این‌ها را باید ببینی و به رسمیت بشناسی. این بخشی از ماندن در این مسیر برای طولانی‌مدت است، بدون اینکه آرام و بی‌صدا فرسوده شوی.

کار قرار نیست متوقف شود تا به تو تبریک بگوید. پس این کار را باید خودت برای خودت بسازی.