یه زمانی فکر می‌کردم مشکل پروژه‌ها از کمبود آدم‌های حرفه‌ایه.
فکر می‌کردم اگه چند تا Senior Developer خوب بیاری، بیشتر مشکلات حل میشه.
بعد توی چند تا پروژه مختلف دیدم.
پروژه‌هایی که آدم‌های خیلی قوی داشتن.
و پروژه‌هایی که تیمشون معمولی‌تر بود.
یه نکته جالب دیدم.
خیلی از پروژه‌های موفق، بهترین آدم‌ها رو نداشتن.ولی بهترین تصمیم‌ها رو داشتن.
و خیلی از پروژه‌های ناموفق، پر بودن از آدم‌های باهوش.
اما هر کسی در حال اثبات خودش بود.
هر کسی می‌خواست ثابت کنه راه‌حلش بهتره.
هر کسی می‌خواست معماری خودش انتخاب بشه.
هر کسی می‌خواست حرف آخر رو بزنه.
کم‌کم فهمیدم که موفقیت یک تیم، فقط جمع توانایی اعضاش نیست.
حاصل جهت‌گیری اون توانایی‌هاست.
هشت نفر که در یک مسیر حرکت می‌کنن،
معمولاً نتیجه بهتری می‌گیرن از هشت نفر فوق‌العاده که هر کدوم به یک سمت می‌کشن.
در دنیای نرم‌افزار، مشکل همیشه کمبود استعداد نیست.
خیلی وقت‌ها، کمبود هم‌راستاییه.
و ساختن هم‌راستایی،معمولاً از نوشتن کد خیلی سخت‌تره.