یکی از خطرناک‌ترین اتفاقاتی که می‌تواند برای یک تیم فنی بیفتد، این نیست که اشتباه کند.این است که دیگر اشتباهاتش را نبیند.

در روزهای اول یک پروژه، همه چیز زیر ذره‌بین است.هر Bug بررسی می‌شود.هر تصمیم به چالش کشیده می‌شود.هر تغییر مورد بحث قرار می‌گیرد.
اما به مرور زمان، بعضی مشکلات آن‌قدر تکرار می‌شوند که به بخشی از واقعیت روزمره تبدیل می‌شوند.Buildها گاهی Fail می‌شوند.طبیعی است.
استقرارها کمی استرس دارند.طبیعی است.
برخی سرویس‌ها هر از گاهی دچار مشکل می‌شوند.طبیعی است.
تعدادی Bug هم همیشه در Production وجود دارد.طبیعی است.
و دقیقاً از همین نقطه، خطر شروع می‌شود.

چون بسیاری از مشکلات بزرگ، زمانی ایجاد نمی‌شوند که یک اتفاق غیرعادی رخ دهد.زمانی ایجاد می‌شوند که یک اتفاق اشتباه، عادی شود.
تیم‌های حرفه‌ای فقط به دنبال حل مشکلات نیستند.آن‌ها مراقب هستند که به مشکلات عادت نکنند.
چون هر بار که یک ضعف را به عنوان بخشی از طبیعت سیستم می‌پذیریم،استانداردهای خودمان را کمی پایین‌تر می‌آوریم.
و در مهندسی نرم‌افزار، سقوط معمولاً ناگهانی اتفاق نمی‌افتد.از مجموعه‌ای از چیزهایی شروع می‌شود که کم‌کم برایمان عادی شده‌اند.