کانال رسمی انجمن علمی علوم کامپیوتر
دانشگاه دامغان
ارتباط با ادمین:
@csdu_pr
آدرس صفحه رسمی انجمن در اینستاگرام:
www.instagram.com/cs_damghan
Post #2215
659
Forwarded from MMD.
⬛️ سوال ؟
▪️ آیا واقعاً لازمه که "دانشجو بودن" رو در یه روز خاص به خودمون تبریک بگیم ؟
▫️ این سوال در ظاهر ساده هست ولی تو ژرف ترین لایه های خودش، رابطه ی ما با زمان، هویت و معنا رو نشونه میگیره. انگار که داریم میپرسیم : " آیا هویت ما در تقویم تعریف میشه یا روندی که هر روز داخلش دگرگون میشیم ؟ "
▪️ از یه منظر اگه تنها سختی های دانشجویی رو محل تامل قرار بدیم، شاید پاسخی جز نفی پیدا نکنیم. دانشجو بودن فقط حضور در کلاس و عبور از امتحان نیست؛ نوعی زیستن هست در مرز میان ندانستن و دانستن. مسیر دانشجویی اغلب با اضطراب ها، بی نظمی ها، محدودیت ها و سنگینی مسئولیتِ فهمیدن همراهه. اگه فقط این وجه رو ببینیم تبریک گفتن شاید نوعی خودفریبی به نظر برسه : جشن گرفتن برای وضعیتی که در اون "ناتمام"ایم گویی ناپختگیمون رو با روبانی رنگی تزئین میکنیم.
▫️اما از منظری دیگه اگه نگاهمون رو بر روشنی های پنهان این مسیر بدوزیم، ماجرا فرق میکنه. دانشجو بودن یعنی هنوز فرصت پرسیدن داریم؛ یعنی حق داریم جهان رو دوباره ارزیابی کنیم، تردید کنیم، دوباره بسازیم و حتی شکست بخوریم. در جهانی که خیلیا نقش های خودشون رو ثابت و بسته درنظر میگیرن، دانشجو بودن نوعی آزادی هست :
آزادی فکر کردن بی نقاب، آزادی مواجهه با ایده ها و آزادی پذیرفتن اینکه حقیقت همیشه آماده ی تحویل نیست. البته همه ی این آزادی ها و امکان هایی که ازشوون حرف زده شد برای من تجربه ای شخصی هست. من این آزادی ها رو در خودم میبینم و میدونم که زیستِ دانشجویی برای هر فرد شکل و شدت متفاوتی داره. ممکنه کسی بیشتر این مسیر رو با رنج بشناسه و دیگری با امید و همین تفاوت هاست که پاسخ به این پرسش کلی رو از فرد به فردی دیگه تغییر میده ولی به هر حال اگه تنها این بعد رو ببینیم، تبریک گفتن نه تنها عجیب نیست بلکه لازم هست؛ لحظه ای برای یادآوری اینکه هنوز در مسیر ساختنِ خودمون هستیم.
▪️ اما ورای دو نگاه، حقیقتی ساده و در عین حال ژرف وجود داره :
هیچ روز به خودیِ خود حامل شادی یا غم نیست.
تقویم تنها تقسیم بندیِ قراردادی زمان هست، این ما هستیم که به روز ها معنا میدیم. هر روز میتونه روز دانشجو باشه چون دانشجو صرفاً یک موقعیتِ دانشگاهی نیست بلکه یک حالتِ وجودی هست؛ حالتی که در اون انسان خودش رو "گشوده به آموختن" نگه میداره؛ و این گشودگی در هر روز و هر لحظه میتونه رخ بده ــ چه در روشن ترین ها چه در تاریک ترینشون.
▫️ پس اگه بخواییم از دیدگاهی کلان به پرسش ابتدایی برگردیم، پاسخ نهایی بسته به نگاه شماست:
اگه هویت رو در رنج ها خلاصه میکنید، شاید این تبریک براتون بی معنا باشه؛
و اگه اون رو در امکان ها و امیدهاش میبینید، تبریک گفتن میتونه ستایشی باشه برای خودِ در حال تغییرتون.
▪️ اما فارغ از هر نگاه و هر پاسخی، امروز به نام شماست و نام ها حتی اگه قراردادی باشن قدرت یادآوری دارن :
یادآوری اینکه هنوز در مسیر فهمیدن و ساختن خودتون هستین.
▪️ پس روزتون مبارک. نه از رویی که تقویم میگه، بلکه چون شما در این مسیر هستین و مسیر جست و جوی حقیقت همیشه ارزشِ تبریک داره.
🖋 در پایان مهم هست که تاکید کنم این نوشته صرفاً برداشت شخصی من از این موضوع بود؛ نه حکم قطعی و نه نسخه ای برای نگاه دیگران. تنها تلاشی بود برای گشودن یه دریچه ی حتی کوچیک به تامل بیشتر بدون اینکه سوگیری یا داوری خاصی درش نهفته باشه. تصمیم نهایی همچنان با خوده شماست.
از طرف محمد فخرالدین و بقیه ی بچه های انجمن
تصویر از : marco cerruti
▪️ آیا واقعاً لازمه که "دانشجو بودن" رو در یه روز خاص به خودمون تبریک بگیم ؟
▫️ این سوال در ظاهر ساده هست ولی تو ژرف ترین لایه های خودش، رابطه ی ما با زمان، هویت و معنا رو نشونه میگیره. انگار که داریم میپرسیم : " آیا هویت ما در تقویم تعریف میشه یا روندی که هر روز داخلش دگرگون میشیم ؟ "
▪️ از یه منظر اگه تنها سختی های دانشجویی رو محل تامل قرار بدیم، شاید پاسخی جز نفی پیدا نکنیم. دانشجو بودن فقط حضور در کلاس و عبور از امتحان نیست؛ نوعی زیستن هست در مرز میان ندانستن و دانستن. مسیر دانشجویی اغلب با اضطراب ها، بی نظمی ها، محدودیت ها و سنگینی مسئولیتِ فهمیدن همراهه. اگه فقط این وجه رو ببینیم تبریک گفتن شاید نوعی خودفریبی به نظر برسه : جشن گرفتن برای وضعیتی که در اون "ناتمام"ایم گویی ناپختگیمون رو با روبانی رنگی تزئین میکنیم.
▫️اما از منظری دیگه اگه نگاهمون رو بر روشنی های پنهان این مسیر بدوزیم، ماجرا فرق میکنه. دانشجو بودن یعنی هنوز فرصت پرسیدن داریم؛ یعنی حق داریم جهان رو دوباره ارزیابی کنیم، تردید کنیم، دوباره بسازیم و حتی شکست بخوریم. در جهانی که خیلیا نقش های خودشون رو ثابت و بسته درنظر میگیرن، دانشجو بودن نوعی آزادی هست :
آزادی فکر کردن بی نقاب، آزادی مواجهه با ایده ها و آزادی پذیرفتن اینکه حقیقت همیشه آماده ی تحویل نیست. البته همه ی این آزادی ها و امکان هایی که ازشوون حرف زده شد برای من تجربه ای شخصی هست. من این آزادی ها رو در خودم میبینم و میدونم که زیستِ دانشجویی برای هر فرد شکل و شدت متفاوتی داره. ممکنه کسی بیشتر این مسیر رو با رنج بشناسه و دیگری با امید و همین تفاوت هاست که پاسخ به این پرسش کلی رو از فرد به فردی دیگه تغییر میده ولی به هر حال اگه تنها این بعد رو ببینیم، تبریک گفتن نه تنها عجیب نیست بلکه لازم هست؛ لحظه ای برای یادآوری اینکه هنوز در مسیر ساختنِ خودمون هستیم.
▪️ اما ورای دو نگاه، حقیقتی ساده و در عین حال ژرف وجود داره :
هیچ روز به خودیِ خود حامل شادی یا غم نیست.
تقویم تنها تقسیم بندیِ قراردادی زمان هست، این ما هستیم که به روز ها معنا میدیم. هر روز میتونه روز دانشجو باشه چون دانشجو صرفاً یک موقعیتِ دانشگاهی نیست بلکه یک حالتِ وجودی هست؛ حالتی که در اون انسان خودش رو "گشوده به آموختن" نگه میداره؛ و این گشودگی در هر روز و هر لحظه میتونه رخ بده ــ چه در روشن ترین ها چه در تاریک ترینشون.
▫️ پس اگه بخواییم از دیدگاهی کلان به پرسش ابتدایی برگردیم، پاسخ نهایی بسته به نگاه شماست:
اگه هویت رو در رنج ها خلاصه میکنید، شاید این تبریک براتون بی معنا باشه؛
و اگه اون رو در امکان ها و امیدهاش میبینید، تبریک گفتن میتونه ستایشی باشه برای خودِ در حال تغییرتون.
▪️ اما فارغ از هر نگاه و هر پاسخی، امروز به نام شماست و نام ها حتی اگه قراردادی باشن قدرت یادآوری دارن :
یادآوری اینکه هنوز در مسیر فهمیدن و ساختن خودتون هستین.
▪️ پس روزتون مبارک. نه از رویی که تقویم میگه، بلکه چون شما در این مسیر هستین و مسیر جست و جوی حقیقت همیشه ارزشِ تبریک داره.
🖋 در پایان مهم هست که تاکید کنم این نوشته صرفاً برداشت شخصی من از این موضوع بود؛ نه حکم قطعی و نه نسخه ای برای نگاه دیگران. تنها تلاشی بود برای گشودن یه دریچه ی حتی کوچیک به تامل بیشتر بدون اینکه سوگیری یا داوری خاصی درش نهفته باشه. تصمیم نهایی همچنان با خوده شماست.
از طرف محمد فخرالدین و بقیه ی بچه های انجمن
تصویر از : marco cerruti
- 👏 29
- 🤯 15
- 🤔 6
- 🙏 4
- 👎 1
