پل سرخ

افغانستانی‌های مهاجر و ویران‌شهر تنگ و تاریک ایدۀ ایرانشهری

پس از قیام ژینا، مجموعه‌ای از طالع‌بین‌ها و پیشگوها و به ادعای خودشان «سخنوران حوزۀ عمومی»، به یکباره از دل خاکستر آن خیزش سربرکشیدند و با افزودن اسامی دهن‌پرکن دانشگاهی به پیشوند نام‌های‌شان، کل فضای فکری و میدان سیاسی ایران را آلوده کردند. مخرج مشترک همۀ‌شان نیز در گام نخست چپ‌ستیزی و در گام بعدی حمایت مستقیم و یا غیرمستقیم از آن مترسک لس‌آنجلسی موساد است. پیشگوی اعظم این مجموعه از روشنفکران فضای مجازی، مهدی مطهرنیاست؛ کسی که اگرچه زمانی از کارگزاران مهم تحکیم آپاراتوس‌های دولتی به ویژه در بخش فرهنگ بود، امروزه اما بدل شده به نظریه‌پردازی درجه یک در باب عبارتی من‌درآوردی به نام «دورادوراندیشی». داروین صبوری و شروین وکیلی و فتاحی و کل دارودستۀ کانال یوتیوبی پارسی نیز نام جامعه‌شناس را یدک می‌کشند.

برای ادامه متن اینجا کلیک کنید
——————————-
راه های ارتباطی:
تلگرام
اینستاگرام
مرامنامه پل سرخ

نه! دشمن دشمن من دوست من نیست

در این چند هفتۀ اخیر چندین تن از فرماندهان وابسته به چیزی موسوم به «جبهۀ مقاومت» کشته شدند. همزمان با این اتفاقات یکی از فرماندهان طالبان نیز با این ادعا که با «امارت اسلامی افغانستان» هیچ مشکلی ندارد و صرفاَ از قطعات خاص این رژیم ناراضی است در برابر گروه طالبان ایستاد.همین چند اتفاق زودگذر و موجی که در شبکه‌های اجتماعی برخاست، کافی بود تا روشنفکران طبقۀ متوسط وارد کارزار شوند و با بازنمایی چهرۀ کریه طالبان، از این چند فرماندۀ تفنگ به دست، فیگوری چگوارایی بسازند.
بله، کاملاَ مشخص است که توقعی بیش از این از روشنفکران قوم‌گرا و روشنفکرـ سیلیبریتی‌های شبکه‌های مجازی نمی‌توان داشت؛ می‌دانیم که بخشی از این به اصطلاح «اهالی فرهنگ و قلم» که کاملاَ اسیر و تابع امواج فیسبوکی و اخبار رسانه‌های مین‌استریم هستند، همواره قادرند تا بر آن اندک اصول و ارزش‌های باقی‌ماندۀ شان پا بگذارند و با توجه بر جهت باد، سوار موج تازه‌ای شوند.

برای ادامه متن اینجا کلیک کنید

———————————————
راه های ارتباطی:
تلگرام
اینستاگرام
مرامنامه پل سرخ

حلقۀ پل سرخ تقدیم می کند:

شیطان با کلاه بوقی منگوله دارش

.
آن سوی مرز در رنج ـ این سوی مرز در بند
روایت زنان مهاجر افغانستانی برگشته از ایران
#pls7

#pls6

نکتۀ دیگر، فعالیت‌های مذبوحانه گروه‌ها و دسته‌های خارج از کشور است. این گروه‌ها و افراد معلوم‌الحال که هیچ رشته و اتصال معنادار و ابژکتیوی با بدنۀ اجتماعی نداشته و ندارند، در این لحظات، می‌کوشند با نسخه‌پیچی از خارج کشور، خودشان را در خط مقدم مبارزه جا بزنند و به عنوان شهیدان زنده، از آب گل‌آلود ماهی بگیرند. استراتژی‌ای که جزء نتیجه‌بخش مذهب‌شان یعنی اینجیوئیزم است.
بنابراین و به باور ما، تظاهرات جبرئیل و جمعۀ هرات، حاوی عناصری امیدبخش و همزمان یادآور خاطرات تلخ شکست‌های پی در‌ پی مبارزۀ اجتماعی در برابر هم حاکمیت‌های استبدادی و هم به اصطلاح دولت‌های دموکراتیک است. این تنها زنان و شوراهای محلی و کارگری اند که می‌توانند خوانشی مترقی از عبارات مشکوکی چون «اعلامیۀ جمعی از خواهران و برادران»، «هموطن برای دفاع از ناموس‌ات بپاخیز»، «هرات مبدأ تظاهرات» و «قوم قربانی» ارائه دهند.
 #pls5_2
حلقۀ پل سرخ
راه‌های ارتباطی:
contact@pole-sorkh.com
https://t.me/contact_polesorkh
https://t.me/P0lSk
 

این تظاهرات، نه صرفاً حرکتی برای دفاع از حق زندگی آزادانۀ زنان، و نه حتی جهت اعلان وجود در برابر حکومت استبدادی‌ای که خُلق خَلق را تنگ ساخته، بلکه پیشاپیش نشانی از اعتراض برای به رسمیت‌شناسی شهری است که مبتنی بر شکاف طبقاتی و قومی به حاشیه رانده شده و طرد گشته است.
این که جمعۀ هرات قرار است اتصال و تداوم تظاهرات جبرئیل باشد، این که حتی گمان می‌رود ولایات دیگر هم از حرکت مردم جبرئیل الهام بگیرند و دست به اعتراضات سراسری بزنند، به اندازۀ کافی شاهدی است بر این مدعا که «حاشیه» و «دوردست» و «دورافتاده» و «پیرامون» انتقامی نمادین از «مرکز» و «تراکم» و «انباشت» بگیرد: این بار این ما هستیم که تاریخ را می نویسیم.
اما حاشیه و دورافتاده، قرار نیست بر همان منطق مرکز سوار شود؛ قرار نیست چیزی را فریاد بزند که فقط به انحصار خودش درآمده و تنها معطوف به منافع خودش است. حاشیه با تأکید بر امر مشترک ـ در اینجا ستم جنسیتی ـ می کوشد تا نه تنها مفهوم سیاسی جنسیت را به شکلی دربرگیرنده و بسط‌‌ یابنده جلوه دهد، بلکه با این حرکت قصد دارد منطق حاشیه‌نشینی را نیز به چالش بکشد. به باور ما، فریاد شعار «تحصیل، کار، آزادی» در این تظاهرات و نزدیکی کامل آن با شعار «نان، کار، آزادی» که پیام محوری جنبش اعتراضی زنان در ابتدای تأسیس رژیم آپارتاید بود، می‌تواند تکمله‌ای بر تقاطع تظاهرات جبرئیل باشد: تقاطعی میان مسئلۀ رهایی زنان، مسئلۀ ستم ملی، مسئلۀ حاشیه‌نشینی و سیاست فرودست‌سازی و همچنین نقد استبداد اسلام سیاسی و طالبانه‌سازی حیات جمعی مردم افغانستان.

با این حال، منطق خیزش و سرکوب خونین تظاهرات جبرئیل، جمعۀ هرات و اعتراضات پیش‌بینی‌ناپذیر آتی، به مانند آنچه بر سر جنبش اعتراضی زنان افغانستان آمده است، لایه‌های پنهانی نیز دارد که می‌تواند به مثابه درس‌هایی برای نیروهای مبارز، جنبش‌های اجتماعی و اندیشۀ رهایی‌بخش عمل کند.
یکی از این درس‌ها ـ و به گمان ما، مهمترین درس ـ سازماندهی اجتماعی ـ است. فقدان سازماندهی اجتماعی و عدم تأسیس شبکه‌های مردمی و شوراهای محلی و کارگری، بزرگترین آسیبی است که این جنبش‌ها و جریان‌ها را به محض سر بلند کردن و اعلان وجود، با خشونت هرچه تمام به نابودی می‌کشاند. بله بر این واقفیم که هر حرکت اجتماعی حاوی و حامل یک خاطرۀ جمعی جهت الهام بخشیدن به حرکت‌های بعدی است؛ اما اگر فرودستان سازمان نیابند، اگر نتوان مشارکت دائمی و معناداری میان هسته‌های خرد محلی ایجاد کرد، حرکت‌های اجتماعی در عوض بدل شدن به جنبش‌هایی بزرگ و قلمروزدا و تاریخ‌ساز، در همان نقطۀ خاطرۀ جمعی از یک رویداد سیاسی توقف خواهند کرد و درجا خواهند زد.
تظاهرات جبرئیل صرفاً نمادی از تقاطع مسیرهای گوناگون مطالبات اجتماعی نیست؛ این تظاهرات نشان می‌دهد که چرا حفظ و بیشینه‌سازی خود تقاطع اهمیتی اساسی دارد. در همین لحظه نیز می‌توان به سادگی تشخیص داد که چگونه روشنفکران قوم‌گرا، مذهبیون، جریان‌های راست گرا و سمت‌گرا و همچنین رسانه‌های جریان اصلی می‌کوشند آنچه را که در جبرئیل و جمعۀ هرات گذشته و می‌گذرد، به نفع ایدئولوژی خودشان مصادره کنند و با این کار، خصلت تقاطعی تظاهرات جبرئیل را ازبین ببرند و یک‌طرفه سازند. برخی به این تظاهرات وجهۀ قومی می‌بخشند، گروهی آن را به اعتراض یک مذهب خاص تقلیل می‌دهند، شماری هنوز به خوانش‌های نرسالار از حرکت‌های اجتماعی حتی در منطق زیست رژیم آپارتاید امید بسته اند و شعار «ناموس مان در خطر است» سر می‌دهند، گرایش‌هایی تلاش دارند تا این طور جلوه دهند که نه تنها تظاهرات جبرئیل بلکه کلیۀ اعتراضات اجتماعی هیچ ربطی به «نان» و «کار» ندارد و فرودستان فقط برای «آزادی» به خیابان آمده‌اند؛ از پاسخ به این پرسش نیز همواره طفره می‌روند که آزادی مد نظر شما چیست و چرا بدون بندش زبانی تعریف سلبی‌تان را از آزادی بیان نمی‌کنید؛ رسانه‌های مین‌استریم نیز طبق معمول می‌کوشند با چشم‌پوشی از ساختارهای مولد تبعیض و بی‌عدالتی و فرودست‌سازی، با عبارت میان تهی «به تنگ آمده به جنگ آمده»، از این تنگنا، صرفاً تفسیری سیاسی علیه رژیم آپارتاید ارائه دهند.
#pls5_1

دوری و نزدیکی ما به آنچه در هرات می گذرد

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، تظاهرات جبرئیل به خشونت کشیده شد و رژیم آپارتاید طالبانی، با ایجاد فضای ترس و وحشت در این منطقه کوشید تا پیامی به سازمان‌دهندگان تظاهرات روز جمعه بدهد: هر تجمعی یعنی اعلان جنگ علیه امارت اسلامی افغانستان.
اِعمال خشونت از یک گروه شبه نظامی که هیچ سر سازگاری‌ای با جهان مدرن و اندیشۀ پیشرو ندارد و تنها با زبان تفنگ قادر است با خلق افغانستان مواجه شود، پیش از برپایی اعتراضات جبرئیل هم کاملاً قابل پیش‌بینی بود. اما آنچه که دور از انتظار بود، به فراز آمدن صدای فرودست‌ترین اقشار جامعه‌ای بود که نه صرفاً از لحاظ سیاسی و اقتصادی، بلکه حتی از لحاظ بافتار اجتماعی ولایت هرات نیز سال هاست که تحت فشار و خفقان قرار دارد. و این لحظه‌ای تعیین‌کننده دست‌کم برای شهری است که خود به طور ساختاری از مرکز شهری دیگر رانده شده، با این که در یک ولایت قرار دارد.
#pls5

حلقۀ پل سرخ تقدیم می کند:

کدام زن؟ و در خدمت چه سیاستی؟
#pls4

حلقۀ پل سرخ

قطعۀ 313 بدری قصد دارد چه کسانی را بهراساند؟
#pls3

مرامنامۀ حلقۀ پل سرخ
#pls0

ما معتقدیم که فقط با احیاء و بازخوانی امکان‌های رهایی‌بخش تاریخی است که می‌توان نقشۀ راهی برای آینده ترسیم کرد. فقط چنین خوانشی از تاریخ است که خود تاریخ را در لحظه‌ی اکنون بدل به یک امر بالقوه می‌سازد. قرار نیست هیچ‌یک از این وقایع و یا رخدادها به همان فرم قبلی‌شان بازتولید شوند؛ اتفاقا مسئلۀ اصلی شناسایی همان حلقۀ مفقوده‌ای است که به نظر می‌رسد برخی از جریان‌های چپ نو از آن چشم می‌پوشند، همان حلقۀ مفقوده‌ای که شاید می‌توانست بسیاری از این امکان‌ها و بالقوگی‌های تاریخی را به نتیجه‌ای دیگر منتهی گرداند. این حلقۀ مفقوده چیزی نیست جز سازمان‌یابی اجتماعی. در نتیجه ما باور داریم که هیچ یک از این امکان‌ها در زمان کنونی نیز فعلیت نخواهند یافت، اگر به عنصر حیاتی چپ کلاسیک یعنی ایجاد تشکیلات و سازمان‌دهی اجتماعی وفادار نباشیم.