از دوست داشته شدنِ مشروط متنفرم؛ چون داره بهم میگه: "تو دائما باید تلاش کنی تا آدما دوسِت داشته باشن. هِی! بازم که گند زدی. چجوری میشه تو رو دوست داشت وقتی همش داری اشتبا میکنی؟ خودت باشی کسی مثِ خودتو دوست داری؟" و یه صدایی که با همه توانش داره تلاش میکنه بتونه بغضو کنار بزنه و از گلوم خارج بشه، با یه صدایِ ارومی که به زور داره به گوش میرسه میگه: "نه ... منم نمیتونم خودمو دوست داشته باشم ..."