همیشه از اینکه "از هیچی بهتره" ادمی باشم تنفر داشتم. منزجز بودم. فراری بودم. میگفتم نه، من ارزشمو اونقدری پایین نمیارم که فقط از هیچی بهتر باشم. یا بهترین میشم، یا هیچی. از هیچی بهتر نداریم. الان که بیست و پنج سال و اندیه از خدا عمر گرفتم، نگا میکنم میبینم از هیچی بهتره خیلیا بودم. خیلیا منو فقط نگه داشته بودن چون واسشون نه هیچی بودم نه همه چی. فقط از هیچی یخورده بهتر بودم. فقط یخورده‌ بهتر. از الان به بعد قضیه فرق میکنه. میخوام که فرق کنه. میخوام یا هیچی باشم یا همه چی. نمیخوام بلاتکلیف و مفلوک، برای داشتنِ یخورده ارزشِ بیشتر دست و پا بزنم. ارزشِ ادم به دست و پا زدن واسه کارایی که به چشمِ بقیه بزرگت میکنه نیست، به دست و پا نزدن واسه کاراییه که از نظر خودِ واقعیت و خدا بزرگت میکنه. تا وقتی از هیچی بهتره ادما باشی، هیچوقت ارزشمند نمیشی. ارزشِ واقعیِ هرکس، برمیگرده به درون خودش و میزان ارتباط و صمیمیتی که با خدای خودش داره. شاید تنها چیزی که از زندگیم یاد گرفتم همین باشه؛ "بگرد ببین خدا چقد توو زندگیت جا داره؛ اونوقته که میفهمی واقعا چقد زندگی کردی." از هیچی بهتره ادما نباش. به درونت رجوع کن؛ تو ارزشمند تر از اونی هستی که فقط شبیهِ یه شی توو اتاقِ یکی دیگه باشی براش.