امان از ادمِ لب و دهن و بلاتکلیف‌. ازونایی که‌ میان که یمدت کوتاه جونتو بگیرن و برن. اینا خطرناکترینن؛ توو جلدِ ادم‌ حسابی میان و قشنگ که بازیت دادن کمرنگ‌ میشن و جوری میرن که انگار هیچوقت نبودن. نمیدونم خونوادشون چجوری با این ادما زندگی میکنن. ولی یچیزیو مطمئنم که حال خودِ این ادما، داغون تر از حالِ کسیه که بازیش دادن. یجور دفاع در برابر حمله احتمالیه؛ بازی دادن واسه بازیچه نشدن.