غیرقابل پیشبینی بودنه که باعث میشه ادامه بدی. چون امید رو توو دلت زنده نگه می داره برای تجربه لذت ها و خوشحالی های هرچند کوچیک؛ شاید یه روز خوب همین فردا باشه. و اصلا کی میدونه روزِ خوب چه شکلیه؟ بهونه های کوچیک مثِ چایی خوردن کنار خونواده، دیوار اتاقو دیزاین کردن، رفتن به کتابخونه، عطرِ کیکی که توو خونه پیچیده، ایا همه اینا نمیتونه یه روزِ قشنگ بسازه و حال ادمو قشنگتر کنه؟ دقیقا باهات موافقم. تو بدونِ اکسیژن چن ثانیه زنده میمونی ولی بدونِ امید هرگز.