{ادامه👆}
جامعه‌ی سعادتمند جامعه‌یی‌ست که قدر کودکی می‌داند و آنرا همچون گوهری گرانبها تا بزرگسالی حفظ می‌کند.اگر تا به آخر کودک بمانیم سعاتمندیم و الا که زندگی جز تکرار مکررات چه می‌تواند باشد؟
از آن زمان که خصائص کودکی را ترک می‌کنیم تباهی آغاز می‌شود:تباهی خود و پیرامونمان.دیگر طبیعت آنطور که در کودکی بود ،بخشی جدایی‌ناپذیر از وجود ما نیست.چیزیست بیرون از ما ،بیگانه و ناشناخته ؛ کالا‌ییست برای مصرف، چیزیست که باید برآن چیره شد .
از دیدگاه تکاملی انسان شدن ما محصول تداوم کودکی در بزرگسالی بود ،آنچه زیست‌شناسان از آن به عنوان کودکی‌بودگی (نئوتنی ) یاد می‌کنند .اما از جایی به بعد و بخصوص پس از انقلاب صنعتی ما بر کودکی شوریدیم و کودک را بزرگسالی خواستیم که هرچه زودتر از آن "بطالت و بیهودگی" گذر کند ودر فرایند تولید مشارکت داشته باشد.و بدینسان بود که  کم کم  زندگی جدی و عبوس و از شور وسرور تهی‌ شد.
جامعه‌ی امروزی ما کودکی را ترک گفته و از آنروست که هرچه بیشتر شاهد تباهی‌های انسان وطبیعتیم.راه برون‌رفتی اگر باشد به رسمیت شناختن و بازگشت به کودکی‌ و قدرشناسی از آنست.

▪️درس‌هایی از مدرسه طبیعت
▫️عبدالحسین وهاب‌زاده
https://t.me/madresehtabiat

@cnstudy| مطالعات‌کودک‌وطبیعت