{ادامه از فرسته پیشین👆}
ممکن است پاسخ دهید: «خب چه کسی به دیدگاه تکاملی اهمیت میدهد؟» حتی اگر روابط بین والدین و بچهها در دوره پلیستوسن به شیوه خاصی بودهاست، حتی اگر این روابط برای ما بهعنوان یک گونه موجبات موفقیت را فراهم میکرده، دلیل نمیشود که معتقد باشیم که این روابط باید به همان شکل ادامه یابند. بسیاری از سازگاریهای ما با محیطهای زندگی در گذشته، مانند علاقهی ما به شکر و چربی حیوانی، در شرایط کنونی کمک چندانی به ما نمیکند. این مسئله حقیقت دارد که ما دیگر در محیطهایی که ماموت و موریانه منبع اصلی پروتئین محسوب میشدند، زندگی نمیکنیم. اما سازگاری اصلی ما، یعنی سازگاری برای تغییر، درحالحاضر بسیار تعیینکنندهتر از هر زمان دیگری است.
تواناییِ یادگیریِ انعطافپذیری،
سازگار شدن با شرایط جدید،
تغییر دادن ساختارهای اجتماعی در تخیلات،
قابلیتهایی هستند که داشتنشان بسیار مهمتر از گذشته است. و روابط بین والدین و فرزندان هنوز کلید حل همه این مسائل است درحالیکه تربیت نیست.
[منبع]
▪️باغبان و نجار/ آلیسون گوپنیک/ ترجمه مریم برومندی/نشر نو: تهران ۱۴۰۳
▫️تهیه کتاب
ــــــــــــــــــــــــــــــــ
@cnstudy| مطالعاتکودکوطبیعت
Post #735
1.15K