«بچه که بودم دوست داشتم در باد بدوم، با باد یکی شوم...دائم یا بالای درخت بودم یا دستم توی جوب یا تو گل بود ... شکل میساختیم، از درخت بالا میرفتیم، بدون اجازه وارد خانه همسایهها میشدیم. آن ترسها را دوست داشتیم، که باغبان دنبالمان کند، چون میوه میکَندیم؛ دزدی نبود، شیطنت بود...توی حیاط همه چی میساختیم، آدمک میساختیم، قلعه، خونه...»
«رابطه شهودی ما با طبیعت در کودکی شکل میگیرد، زمانی که هنوز آموختهها و برداشتههایمان چارچوبهای مفهومی را نساخته و بدون واسطه با محیطمان زیست میکنیم.»
«رویت زمین آنطور که هست،
با خطوط و رنگهایش،
نرمی و نوازهایش،
شکلها، فرمهایش
و فضایی که اینچنین شفاف ما را در بر گرفته است.»
▫️بخشی از گفتگوی سهراب مهدوی با مریم سالور
▪️منبع: صنوبر | سال چهارم | شماره دهم | بهار و تابستان 1399 [ص.30 و 31]
عکس: مینا حسینی
@cnstudy| مطالعاتکودکوطبیعت
Post #610
2.54K
