🔆 چگونه راهنمای حس‌ٍشگفتی کودکانمان باشیم

〽️ اگر قرار باشد حس شگفتی فطری کودک زنده نگاه‌داشته شود، بدون هیچ هدیه‌ای از طرف هیچ فرشته‌ای- به همراهی و مصاحبت دست‌کم یک بزرگسال نیاز دارد تا بتواند حس شگفتی‌اش را با او به اشتراک بگذارد. لذت، شور و هیجان و راز جهانی را که در آن زندگی می‌کنیم، با او باز کشف کند. والدین وقتی ازیک‌طرف مشتاقانه با ذهن حساس کودک و از طرف دیگر با جهانی از ماهیت‌های فیزیکی پیچیده و با حیات در اشکالی متنوع و ناشناخته روبه‌رو می‌شوند که از فروکاستنش درجهت نظم و شناخت آن ناامید به‌نظر می‌رسند، اغلب در خود احساس نابسندگی می‌کنند و با حالتی خودباخته می‌گویند که «چگونه می‌توانم چیزی درباره‌ی طبیعت به کودکم بیاموزم؛ من که حتی نمی‌توانم یک پرنده را از پرنده‌ای دیگر تشخیص دهم!»
من صادقانه بر این باورم که برای کودک و برای والدینی که به‌دنبال راهنمایی فرزندشان هستند، آن‌قدر که جنبه حس مهم است، وجهه دانش اهمیت ندارد. اگر حقایق بذرهایی باشند که در آینده دانایی و خرد ثمر دهند، بنابراین هیجانات و دریافت‌های حسی، زمین حاصلخیزی هستند که بذر باید در آن رشد کند. سال‌های کودکی، زمان آماده‌سازی زمین‌اند. یک‌بار که هیجانات برانگیخته شوند- حسی از زیبایی، شوق روبه‌رو شدن با چیزهای جدید و ناشناخته، حس هم‌دردی، تأثر، تحسین، عشق- آنگاه می‌توانیم آرزوی کسب دانش به هدف پاسخ‌های هیجانی‌مان را داشته باشیم. یک‌بار فهم آن، معنایی پایا خواهد داشت. هموار کردن راه کودک برای میل به دانستن، مهمتر است از قرار دادن او در انباشتی از حقایق که توانایی هضم و جذب آن‌ها را ندارد.

◻️حس شگفتی | راشل کارسون | مترجمان:عباس فقهی، نگار گودرزی‌ | انتشارات جهاد دانشگاهی مشهد؛۱۴۰۲
@cnstudy| مطالعات‌کودک‌وطبیعت