« ساده بگویم، از دست‌دادن همسایگی با گونه‌ها، تجربه‌ی طبیعت را برای ما با مشکل مواجه می‌کند... تماس مستقیم و شخصی با موجودات زنده ما را به اشکالی حیاتی تحت تأثیر قرار می‌دهد و تجربه‌ی جانشین مستقیم نمی‌تواند جای خالی آن را پر کند. بر این باورم که یکی از اصلی‌ترین علل بحران بوم‌شناختی همین وضعیت دور افتادگی و بیگانگی از طبیعت است که بسیاری از انسان‌های امروزی دچارش هستند. ما از نظر حس نزدیکی و صمیمیت با جهان زنده دچار کمبود هستیم ... اصطلاح «خاموشی تجربه» ... به همین چرخه‌ی معیوبی اشاره دارد که می‌تواند برای ما پیامدهای اسف‌باری به همراه داشته باشد ... همان‌طور که به تدریج شهرها و گسترش حومه‌ی شهرها گوناگونی طبیعت را از بین می‌برند، و تعداد شهروندان آنها بیشتر می‌شود، به همین شکل به طور تدریجی تماس مستقیم با طبیعت، هوشیاری و برخورد همراه با قدردانی از آن نیز به فراموشی سپرده می‌شود... و طی همین روند است که ... « خاموشی تجربه» حیات را از زمین ، و صمیمیت و نزدیکی را از ارتباطات ما می‌زداید.»
رابرت مایکل پایل|Robert Michael Pyle