🩰اضطراب اجتماعی فقط خجالتی بودن نیست.
ممکنه یه نفر قبل از حرف زدن جلوی بقیه، وارد شدن به یه جمع، جواب دادن توی کلاس یا حتی تماس گرفتن با یک نفر، شدیداً مضطرب بشه.
ذهنش شروع می‌کنه:
«نکنه مسخره‌م کنن؟»
«نکنه حرف اشتباهی بزنم؟»
«نکنه بفهمن استرس دارم؟»
«همه دارن منو نگاه می‌کنن.»
و گاهی فرد برای اینکه این حس رو تجربه نکنه، کم‌کم از موقعیت‌های اجتماعی دوری می‌کنه.
مشکل اینجاست که دوری کردن موقتاً آدم رو آروم می‌کنه، اما می‌تونه ترس رو قوی‌تر کنه.
مثلاً امروز می‌گی:
«بی‌خیال، خودم پیام می‌دم.»
فردا:
«ولش کن، نمی‌رم.»

🎈و کم‌کم دایره‌ی موقعیت‌هایی که برات راحتن کوچیک‌تر می‌شه.

🖇یه نکته مهم هم این وسط هست:
اضطراب اجتماعی با کم‌حرف بودن یا درون‌گرا بودن یکی نیست.

ممکنه یه آدم درون‌گرا از جمع‌های شلوغ لذت نبره، اما از قضاوت شدن نترسه؛ در اضطراب اجتماعی، ترس و نگرانی از ارزیابی دیگران نقش پررنگ‌تری داره.

اگر این اضطراب شدید، مداوم و مختل‌کننده باشه، قابل بررسی و درمانه؛ قرار نیست آدم تا آخر عمر باهاش کنار بیاد. ☁️