🌾 :･ﾟ

به نام آنان که هستند، و آنان که دیگر تنها در شکلِ حضورِ غیاب با ما می‌مانند

سال نو از راه می‌رسد، چون شبحی که دریدا می‌گفت: «حضور دارد، بی‌آنکه تماماً حاضر باشد؛ غایب است، بی‌آنکه بتوانیم نبودنش را باور کنیم.»
ما، جامعه‌ای که زخم‌هایش هنوز تازه‌اند، به استقبال سالی می‌رویم که نمی‌دانیم چگونه باید به آن خوش‌آمد بگوییم. سال نو برای ما نه جشنِ فراموشی، که لحظه‌ای برای ایستادن کنار از دست‌رفتگان‌مان است؛ کنار نام‌هایی که جاودانه شدند، و در هر تصمیم، هر نگاه، هر لرزشِ دل، بازمی‌گردند.
در این آستانه، ما به یاد می‌آوریم که آنان تنها یادگار گذشته نیستند؛ آن‌ها امکان آینده‌اند. آن‌ها ما را وادار می‌کنند که جهان را دوباره بسازیم، و به آن‌چه از دست رفته است، وفادار بمانیم.
سال نو را تبریک می‌گوییم، اما نه با شادیِ بی‌درد؛ بلکه با احترام به رنجی که ما را شکل داده، با آگاهی از غایبانی که حضورشان از هر حضوری قوی‌تر است، و با امیدی که نه از پاک‌ کردن سوگ، بلکه از پذیرفتنِ هم‌زیستی با آن می‌جوشد.
باشد که سال پیشِ رو،
سالِ بازسازی باشد؛
نه بازسازیِ ویرانه‌ها،
که بازسازیِ امکان‌ها.
باشد که یادِ غایبان،
نه ما را در سوگ نگه دارد،
نه از ما بخواهد که فراموش کنیم،
بلکه همچون روحی مهربان،
ما را به سوی جهانی عادلانه‌تر، انسانی‌تر، و آزادتر راه ببرد.

سال نو و نوروزتان «پیروز» و خجسته باد
به همه‌ی شما که هنوز ایستاده‌اید،
و به همه‌ی آنان که در غیاب‌شان،
حضورشان را زندگی می‌کنیم.
پاینده ایران!

• CLF ᝰ.ᐟ
— @CLF_sbu