.
⏬پاسخنامه :

✅ گزینه صحیح : (ب) افزایش حساسیت انسولینی در بافت‌های محیطی

[سندرم کوشینگ] به دلیل افزایش بیش از حد کورتیزول رخ می‌دهد که می‌تواند ناشی از تومور هیپوفیز (بیماری کوشینگ)، تومور غده فوق کلیه، یا مصرف طولانی‌مدت گلوکوکورتیکوئیدها باشد. این افزایش کورتیزول تأثیرات متعددی بر متابولیسم دارد :

1. افزایش گلوکونئوژنز در کبد → (صحیح ✅)
کورتیزول یک هورمون کاتابولیک است که باعث تحریک گلوکونئوژنز در کبد می‌شود. این مکانیسم باعث افزایش تولید گلوکز و در نتیجه افزایش قند خون می‌شود.

2. افزایش حساسیت انسولینی در بافت‌های محیطی → (نادرست ❌)
برعکس، کورتیزول باعث مقاومت به انسولین در بافت‌های محیطی (مانند عضلات و بافت چربی) می‌شود. این مقاومت به انسولین می‌تواند منجر به هایپرگلیسمی (افزایش قند خون) و حتی دیابت استروئیدی شود. بنابراین، افزایش حساسیت انسولینی رخ نمی‌دهد، بلکه کاهش می‌یابد.

3. مهار ترشح CRH → (صحیح ✅)
افزایش مزمن کورتیزول به‌وسیله مکانیسم بازخورد منفی، ترشح هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین (CRH) از هیپوتالاموس و ACTH از هیپوفیز را مهار می‌کند (به‌جز در مواردی که تومور هیپوفیز وجود دارد).

4. افزایش تجزیه پروتئین در عضلات اسکلتی → (صحیح ✅)
کورتیزول باعث تجزیه پروتئین‌های عضلانی برای تأمین اسیدهای آمینه جهت گلوکونئوژنز می‌شود. این اثر باعث آتروفی عضلانی و ضعف ماهیچه‌ای در بیماران مبتلا به سندرم کوشینگ می‌شود.

✅ نتیجه : گزینه (ب) نادرست است زیرا کورتیزول باعث کاهش حساسیت به انسولین می‌شود، نه افزایش آن.

Join us @class_biochem