سینما پارادیـزو

🪄جادوی کلاس

درام جنایی؛ نظم اخلاقی دوزخ
با
✨مهام میقانی✨

ثبت‌نام دوره‌ی مقدماتی جدید آغاز شد✍🏻

🪄برای اطلاعات بیشتر به سایت ما به آدرس
www.jadooartschool.ir
مراجعه کنید

و برای مشاوره و ثبت‌نام با جادو تماس بگیرید:
☎️ 021-28422818

🪄کانال جادو:
@jadooartschool

🔮ارتباط با ادمین:
@Jadooadmin

▪️روبرتو روسلینی

ـــ آنا مانیانی جایگاهی بی‌نهایت تعیین‌کننده در زندگی من داشت؛ هم به‌عنوان یک انسان و هم در مقام بازیگر. ورای آن، تمامِ وجودش لبریز از انسانیت بود، از اشتیاق، از دست‌ودلبازیِ عاطفی و از دلواپسی‌هایش… او حقیقتاً موجودی شگفت‌انگیز و نایاب بود؛ اصلاً نمی‌فهمم چطور کسی می‌توانست شیفته‌اش نباشد.

خنده‌هایش ناغافل سرمی‌رسید؛ حاصلِ همان تغییر حالت‌های ناگهانی که نشان می‌داد دوباره قبراق و سرِ حال شده است. ممکن بود در دلِ تاریک‌ترین مصیبت‌ها و تلخ‌ترین لحظاتِ زندگی غرق باشیم، اما ناگهان مثل یک صاعقه جرقه‌ای می‌زد و صحنه به کمیک‌ترین نمایشِ ممکن بدل می‌شد.

عجیب اینکه هر بار یادش می‌افتم دوباره بغض گلویم را می‌گیرد… خوشحالم که لااقل در دمِ رفتنش، در این لحظهٔ گذار، کنارش بودم. سال‌ها می‌شد یکدیگر را ندیده بودیم؛ همین که خبر بیماری‌اش را شنیدم چند خطی برایش نوشتم و او تلفن کرد… و من آن‌جا ماندم، دست در دستش، همین‌طور آرام… با شفقتی وصف‌ناپذیر…

— Anna Magnani and Roberto Rossellini by Irving Penn.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️فدریکو فلینی

ـــ مانیانی را دوست داشتم و ستایشش می‌کردم، اما حضورش کمی در دلم هراس می‌انداخت؛ با آن شمایلِ تیره و غریبش مانند ملکهٔ کولی‌ها، آن خیرگی‌های طولانی و سنگین، و انفجارِ ناگهانیِ خنده‌های خش‌دار و خفه‌اش در غریب‌ترین لحظه‌ها. انگار همیشه دل‌چرکین، بی‌حوصله و در آستانهٔ طغیان بود.

با این حال، پشتِ آن اخمِ گزنده و سرکش، دخترکی کم‌رو پنهان شده بود؛ پشت آن نقاب، معصومیتی دست‌نخورده، شرمی وحشی، شوری کودکانه، و حرارتِ نابِ زنی تمام‌عیار نبض می‌زد—از آن انسان‌های راستینی که آرزو می‌کنی کاش بیشتر در برابرت سبز می‌شدند.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️آنا مانیانی

❍ پی بردم که مادرزاد بازیگر نبوده‌ام؛ تصمیمِ بازیگر شدنم را همان دورانِ گهواره گرفتم، درست میانِ یک قطره اشکِ اضافه و یک نوازشِ دریغ‌شده. تمامِ زندگی‌ام با گوشت و پوستم برای آن اشک ضجه زدم، و برای آن نوازش دست نیاز دراز کردم.

❍ از آدم‌هایی که بوی کمال می‌دهند دوری کن؛ زندگی از اشتباهات و زخم‌ها سرشته شده است.

❍ تمام چین‌وچروک‌ها را به حال خودشان بگذار، حتی یکی را هم محو نکن؛ یک عمر طول کشید تا به دستشان بیاورم! (جملهٔ مشهور او به چهره‌پردازش)

▫️Anna Magnani
— 7 March 1908 – 26 September 1973.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️دربارهٔ روبر برسون: کاوش در سینمای امر ضروری و استعلایی
ـــ گفتگو با پنج سینماگر برجسته: اولیویه آسایاس، پل شریدر، برونو دومون، اوژن گرین و آکی کائوریسماکی
ـــ به همراه مقدمهٔ تحلیلی مایکل بروک
ـــ پروندهٔ مجلهٔ سایت اند ساوند (نوامبر ۲۰۰۷)

🎥 @CinemaParadisooo

▪️روبر برسون

ـــ سینما جنبشِ درون است. برای من، ساختنِ یک فیلم یعنی چیدنِ تصاویر و صداهای پدیده‌های واقعی در نظمی که کارایی پیدا کنند. آنچه برنمی‌تابم، تصویربرداری از امر غیرواقعی است؛ دکورها و بازیگران هیچ‌کدام واقعی نیستند.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️پدرو آلمودوار

ـــ هیچ‌وقت به استعداد فکر نکردم، به رسالتم فکر کردم که بسیار قوی‌تر از من بود. اگر فیلم‌ساز نمی‌شدم، بدبخت‌ترین موجود روی زمین بودم. نه پول داشتم و نه دانش، اما هدفم را می‌شناختم. اشتیاق واقعی با موفقیت سنجیده نمی‌شود؛ با ناتوانی‌ات در تسلیم شدن سنجیده می‌شود.

— Pedro Almodóvar working on a telephone service line before becoming a filmmaker (1980).

🎥 @CinemaParadisooo

▪️پدرو آلمودوار

ـــ سینما می‌تواند حفره‌های خالی زندگی و تنهایی‌ات را پر کند. سینما به خودِ زندگی‌ام بدل شده است؛ منظورم یک جهان موازی نیست، منظورم دقیقاً خودِ زندگی‌ام است. گاهی این احساس را دارم که واقعیت روزمره صرفاً وجود دارد تا مادهٔ خامِ فیلم بعدی‌ام را فراهم کند. دسته‌بندی فیلم‌هایم دشوار است، زیرا در درآمیختنِ ژانرها رویکردی بسیار التقاطی دارند. البته که می‌خواهم فیلم‌هایم چشم‌نواز و بی‌نقص به نظر برسند، اما تک‌تک عناصر براساس دلیلی مشخص انتخاب می‌شوند؛ هر جزء دارد چیزی از داستان را بازگو می‌کند.

▫️Pedro Almodóvar
— September 25, 1949 – present.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️فدریکو فلینی

ـــ من از این ایده که حتماً باید فیلمی را فهمید، برایش توجیه تراشید و توضیحش داد، خوشم نمی‌آید. بالاخره یک فیلم چیزی برای گفتن به شما دارد یا نه؟ اگر شما را متأثر و دگرگون کند، دیگر نیازی ندارید کسی آن را برایتان توضیح دهد. و اگر اثر نگذارد، هیچ توضیحی هم نمی‌تواند شما را تحت تأثیر آن قرار دهد.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️ژان-لوک گدار
ـــ کایه دو سینما ــ شماره ۱۹۴ ــ اکتبر ۱۹۶۷

ـــ مشکل بزرگ بازیگران سینما این است که اغلب بسیار مغرورند. پس باید به آنها فروتنی آموخت. مارینا ولادی یک بار به من گفت: «چه کار کنم؟ تو هیچ‌وقت چیزی به من نمی‌گویی.» جواب دادم: «به جای اینکه با تاکسی بیایی سر صحنه، چرا پیاده نمی‌روی؟ اگر واقعاً می‌خواهی خوب بازی کنی، بهترین کار همین است.» فکر کرد شوخی می‌کنم و نکرد. همیشه به خاطر همین ازش دلخورم. همین تمرین سادهٔ پیاده‌رفتن هر روز سر صحنه، می‌توانست کاری کند که طور خاصی بازی کند و حرف بزند؛ طور خاصی که به نظر من درست بود. چیزی که ازش خواسته بودم خیلی مهم‌تر از چیزی بود که خودش فهمید، چون برای این که بتوانی فکر کنی، باید کارهای خیلی ساده‌ای بکنی که تو را در شرایط درست قرار بدهد.

▪️آن ویازمسکی

ـــ من چند فیلم با مارینا ولادی دیده بودم که زیبایی‌اش شگفت‌زده‌ام کرده بود، و به سختی می‌توانستم تصور کنم بازیگرِ شاهدخت کِلِوز (١٩۶١) یا دروغگوی دوست‌داشتنی (١٩۶٢) هر روز صبح دو ساعت پیاده‌روی کند تا برسد سر کار. اما ژان-لوک اصرار داشت...

🎥 @CinemaParadisooo

▪️مارینا ولادی، بازیگر، نویسنده و خوانندهٔ برجستهٔ فرانسوی، در ۸۸ سالگی درگذشت تا یکی از شمایل‌های کم‌نظیر سینمای مدرن اروپا خاموش شود. کارنامهٔ پربار او با بیش از ۸۰ فیلم پیوند خورده بود؛ حضوری که در سال ۱۹۶۳ با تصاحب جایزهٔ بهترین بازیگر زن جشنوارهٔ فیلم کن برای نقش‌آفرینی در کمدی تلخ و گزندهٔ «تخت‌خواب دونفره» به کارگردانی مارکو فرری به اوج رسید.

اما فراتر از افتخارات رسمی، سیمای ولادی در تاریخ سینما با شاهکار ژان-لوک گدار، «دو سه چیزی که از او می‌دانم» (۱۹۶۷)، جاودانه شد؛ جایی که نگاه‌های خیرهٔ او به لنز دوربین با زمزمه‌های فلسفی گدار در هم آمیخت تا مرز میان بازیگری، مستند و کالبدشکافیِ تنهایی انسان معاصر محو شود. ولادی تنها بر پرده ندرخشید؛ زیست فرهنگی او و کتاب نامدارش در سوگ ولادیمیر ویسوتسکی، بخشی از حافظهٔ پرشور هنر قرن بیستم را ساخت. سینما با وداع او، زنی جسور، ادیب و فراموش‌نشدنی را از دست داد.

▪️RIP Marina Vlady
— 10 May 1938 – 24 September 2026.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️راینر ورنر فاسبیندر

ـــ آدم‌ها وحشتناک‌اند؛ همه‌چیز را تاب می‌آورند، واقعاً همه‌چیز را! سخت و قسی‌قلب‌اند. و هیچ‌کس جایگزین‌ناپذیر نیست؛ همه یک‌بارمصرف‌اند، تک‌تکِ آدم‌ها! این تنها درسی است که باید گرفت.

🎥 @CinemaParadisooo

‍ ‍
▪️ریچارد لینکلیتر
ـــ دربارهٔ شاهکارِ مهجور میکل‌آنجلو آنتونیونی، نقطهٔ زابریسکی (۱۹۷۰) ــ فیلم استیج (سپتامبر ٢٠٢۶)

ـــ این‌که می‌بینی فیلم در زمان خودش هیچ بازخورد مثبتی نگرفت عجیب است. اما در بازی بلندمدت تاریخ چه کسی برنده شد؟ آنتونیونی. من این‌جا نشسته‌ام و با شیفتگی از فیلمی سخن می‌گویم که خیال می‌کردم می‌شناسمش. پس از این همه سال، تماشای دوباره‌اش تجربه‌ای زیبا و تسخیرکننده بود. در آن دوره، همه واقعاً به حاصل کار تاختند و لجن‌مالش کردند؛ می‌گفتند: "این پیرمرد ایتالیایی کیست که آمده تا به ما یاد بدهد در کشورمان چه می‌گذرد؟"

او به درستی توانست روح یک زمانه و جغرافیا، آن رخوت و درماندگیِ فراگیر، و حال‌وهوای نسل جوان را لمس کند؛ و لعنتی، چقدر زیباست این فیلم. زیبا، تسخیرکننده، غم‌انگیز، شگفت‌آور، پرشور و هذیانی؛ و من از صمیم قلب قدردانِ دیدنش شدم.

او توانست از آن جوان‌ها کاراکترهایی کاملاً واقعی بیرون بکشد؛ شجاعتش را داشت. آن دو نفر فقط خودِ واقعی‌شان بودند؛ بازیگر حرفه‌ای نبودند اما حضوری عریان و ملموس داشتند، آدم‌های واقعی بودند. انتقادی که آن زمان به فیلم می‌کردند این بود: "اوه، بازی‌ها ضعیف است." نه، بازی‌ها تصنعی نیست، اصیل است. من حس می‌کنم نوعی اصالت ناب در سرتاسر اثر جاری است؛ و آنچه فیلم شاید در پرداخت‌های شسته‌رفته و صیقل‌خورده کم داشته باشد، با همین اصالت تمام‌عیار و زیسته‌شده‌اش بیش از پیش جبران می‌کند.

▫️Zabriskie Point (1970)
▫️Dir. Michelangelo Antonioni

🎥 @CinemaParadisooo
🎥 @CinemaParadisooo

▪️گابریل گارسیا مارکز
ـــ رمان عشق سال‌های وبا

ـــ نوستالژی، مثل همیشه، خاطرات تلخ را زدوده و خاطرات خوش را بزرگ‌تر جلوه داده بود.


▫️Late Autumn (1960)
▫️Dir. Yasujiro Ozu

🎥 @CinemaParadisooo

▪️شاهرخ مسکوب
ـــ روزها در راه ــ ۱۹۹۱/۱۱/۱۱

ـــ دیروز با گیتا و غزاله رفتیم به دیدن مشق شبِ کیارستمی و دلم به درد آمد از سرنوشت بچه‌های خودمان. با وسائلِ هیچ و در حالی که نمی‌شود هیچ حرفی زد، در نهایتِ سادگی بسیار حرف‌ها زده است. گزارش کوتاه و پرمعنا و دردناکی است. دست آقای کیارستمی درد نکند که در خانۀ دوست کجاست هم همین‌قدر و بیش از این دوست‌داشتنی بود.

▫️Homework (1989)
▫️Dir. Abbas Kiarostami

🎥 @CinemaParadisooo

▪️ژاک ریوت

ـــ نمی‌خواهم تماشاگر هرگز در برابر فیلم با خیالی آسوده بر صندلی لم بدهد؛ با قصه‌ای که از همان آغاز به شیوه‌ای کاملاً سنتی او را درگیر کند و سپس برای یک ساعت و نیم، دو ساعت، یا سه ساعت، مسیری بی‌نهایت دقیق ـــ یا دست‌کم در ظاهر دقیق ـــ را پی بگیرد. برعکس، ترجیح می‌دهم نوعی تعادلِ پیوسته ناپایدار بیافرینم که مدام در حال تعدیل و تغییر است؛ دمی به یک سو و دمی به سویی دیگر. چندان‌که تماشاگر به جای تکیه زدن به راحتیِ بر یک صندلی دسته‌دار، گویی بر فراز پُشته‌ای از صندلی‌های لرزان که روی هم چیده شده‌اند نشسته باشد، و پیوسته با این هراس دست‌به‌گریبان بماند که آیا این صندلی‌ها فرو خواهند ریخت یا نه.

— Jacques Rivette walking like a cat on the top of buildings in Paris during the tournage of "Va Savoir" (2001).

🎥 @CinemaParadisooo

▪️فیلم بعدازظهر سگی (۱۹۷۵) براساس ماجرای واقعیِ یک سرقت ناشیانه از بانکی در بروکلینِ نیویورک در سال ۱۹۷۲ است که توسط جان وُیتوویچ رقم خورد؛ کسی که هدف اصلی‌اش فراهم کردن پول عمل تطبیق جنسیت برای شریک زندگی‌اش، ارنست آرون (که بعدها با نام لیز ادن شناخته شد) بود.

جان وُیتوویچ در نامه‌ای از درون زندان به روزنامه‌ها نوشت که بازی آل پاچینو و فضای کلی را ستایش می‌کند، اما از تصویر همسر اولش (کارمن / کارول گلد استارک با بازی سوزان پرشت) گلایه داشت و معتقد بود فیلم او را زنی پرحرف و مقصر جلوه داده است؛ در حالی که رابطهٔ واقعی آن‌ها سویه‌های مهرآمیزتری نیز داشت. او تا پایان عمر بر این نکته تأکید می‌کرد که فیلم، ماجرای او را از یک تراژدی خیابانی به یک اسطورهٔ سینمایی تبدیل کرده است.

📅 | On this day, 51 years ago, Sidney Lumet's masterpiece DOG DAY AFTERNOON was released in 1975.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️ژان-ماری استروب

ـــ همه‌چیز سیاسی است؛ هر کاری که در زندگی‌ات می‌کنی امری سیاسی است. بنابراین سینما، که پیوندش با زندگی از هر هنر دیگری ناگسستنی‌تر است، سیاسی‌ترینِ هنرهاست.


🎥 @CinemaParadisooo

▪️ایزابلا روسلینی
ـــ ایزابلا روسلینی، بخشی از من (۱۹۹۷)

ـــ «مارتین [اسکورسیزی]، دیوید ترکم کرد.» با لحنی قاطع و حیرت‌برانگیز، گفت: «می‌دانستم.» «از کجا می‌دانستی؟ هیچ‌کدام از ما نمی‌دانستیم ـــ نه دوستانم، نه خانواده‌ام، هیچ‌کس انتظارش را نداشت، و این آخرین چیزی بود که ممکن بود به ذهنم خطور کند. چطور فهمیدی؟»

گفت: «وقتی در اخبار، تو و دیوید را در جشنوارهٔ فیلم کن دیدم، فهمیدم. آن‌جا که دیوید نخل طلا را برای از ته دل وحشی برد و جلوی چشم خبرنگاران لب‌هایت را بوسید.» گفتم: «خب که چه؟» «ببین، با این‌که همه می‌دانستند شما با هم هستید، هر دویتان همیشه دربارهٔ رابطه‌تان بی‌اندازه تودار، محتاط و کم‌سروصدا بودید؛ هیچ عکسی، هیچ اعتراف و بیانیه‌ای در کار نبود. اگر دیوید تصمیم گرفت بعد از پنج سال زندگی مشترک، عشقش به تو را جلوی رسانه‌ها جار بزند و به نمایش بگذارد، کاملاً واضح بود که چیزی برای پنهان کردن دارد.»

— David Lynch holding his Palme d'Or, which he received for his film "Wild at Heart." Beside him is his partner Isabella Rossellini at the 43rd Cannes Film Festival on May 21, 1990.

🎥 @CinemaParadisooo

▪️ارنست همینگوی

ـــ مست بنویس، هوشیار ویرایش کن...


— Ernest Hemingway reviewing manuscripts.

🎥 @CinemaParadisooo