📝 همزمان با بازگشایی دانشگاه‌ها و بازگشت دانشجویان به صحن دانشگاه، خط خبری راستِ افراطی و فاشیستیِ دانشگاه زنجان مشغول توحش و عقده‌گشایی علیه جشن استقبال از دانشجویان دانشگاه است.
دانشجویانی که از نظر این اوباش، فقط وقتی ملی‌گرا و وطن‌پرست هستند که مشغول آتش زدن پرچم الله‌نشان کشورشان باشند؛ یا فقط وقتی زیبنده عنوان «دانشجو» هستند که بهنگام استقبال ریاست دانشگاه با گل، او را زیر مشت و لگد قرار دهند؛ یا باز، احتمالاً تنها وقتی وطن‌پرست هستند که به هنگام بمباران کشورشان، مانند این اوباش، کف بزنند و سوت بکشند.
حدود هفت ماه قبل قرار بود با سقوط نظام سیاسی حاکم بر ایران، این وحوشِ واجب‌المطب پا به کشور بگذارند و جشن باشکوه بازگشت خاندان سلطنتی را در دانشگاه برگزار کنند؛ اما حالا که این آرزوی از دست‌رفته‌شان راهیِ سطل آشغال تاریخ گشته، باز هم آرزوی بمباران و خرابی دارند؛ این‌بار برای صحن و ساختمان‌های دانشگاه، و کتابخانه دانشگاه را سوخته و غرق در آتش تصویر می‌کنند.
پیامشان روشن است: حالا که ما در ایران جایی نداریم و جلای وطن گفته‌ایم، آنهایی هم که در این آب‌وخاک هستند نباید آرامش داشته باشند و حق ندارند برای بازگشت به دانشگاه شاد باشند.
افرادی که مشخص نیست اصلاً تا به حال پا به محیط دانشگاه گذاشته‌اند یا خیر، حالا مشغول تعیین تکلیف برای دانشجویان هستند و پا را از این نیز فراتر گذاشته و آنچه را که لایق شخصیت و شأنیتِ دون و پست خودشان است، نثار دانشجویان می‌کنند.
این حادثه و این موضع‌گیری بار دیگر ثابت کرد هدف این دهان‌نجس‌ها نه تخریب دانشجویان حزب‌اللهی و انقلابی و کارکنان و مدیران دانشگاه، بلکه تهدید و ارعاب کل دانشجویان، با هر تیپ و ظاهر و سلیقه‌ای است.
در چنین شرایطی، بیش از هر چیز باید بر یک اصل روشن تأکید کرد: دانشجویان نباید اجازه دهند اختلاف سلیقه‌ها و گرایش‌های سیاسی، آنان را در برابر یکدیگر قرار دهد. دانشگاه متعلق به همه دانشجویان است و هیچ جریان یا گروهی حق ندارد برای دیگری تعیین تکلیف کند یا با تهدید و توهین، فضای دانشگاه را به عرصه ارعاب تبدیل کند.
راه مقابله با این فضا، عقب‌نشینی و پراکنده شدن نیست؛ دانشجویان باید بیش از پیش کنار یکدیگر بایستند، حرمت و امنیت یکدیگر را پاس بدارند و اجازه ندهند تهدید و توهین، شادی و آرامش دانشجویی را از آنان سلب سازد. اختلاف نظر طبیعی است، اما در برابر تهدید دانشجو و دانشگاه، ایستادن این دو در کنار یکدیگر یک ضرورت غیر قابل انکار است.
دانشجو اگر تنها باشد، هدف آسان‌تری برای ارعاب است؛ اما جامعه‌ای از دانشجویانی که پشت یکدیگر ایستاده‌اند، اجازه نخواهند داد هیچ جریانی خود را صاحب دانشگاه تلقی کند و برای دیگران نسخه بپیچد. دانشگاه باید محل گفت‌وگو، زندگی و نشاط دانشجویی باشد؛ نه صحنه عقده‌گشایی و تهدید.
✍مهدی صفی‌لو
@cheragh_ghove_media
