می‌شود به هر کسی انتقاد داشت. اما هنگامِ نقدِ کسی اگر مرتکب فحاشی شدیم، ابتدا مشروعیت نقد آن فرد مورد نظر را از دست داده‌ایم و اولین قربانی همان نقد داشتن به شخص مورد نظر است.
مسئله بعدی شأنیت داشتن نقد به موضوع مدنظر است. با تمام احترامی که می‌شود و نه لزوما به آقای غنی‌نژاد در عرصه علم اقتصاد داشت، ایشان از منظر تخصص‌گرایانه شأنیت نقد مرحوم شریعتی را ندارد، گاهی برخی سخنان ایشان در عرصه غیر تخصصی‌شان مانند تاریخ،فرهنگ و علوم سیاسی که نشان از کم اطلاعی جدی ایشان در این حیطه‌ها است مصداق بارز ریختن ماست‌ها در قیمه است.
این روزها با فراوانی و گسترش رسانه‌ها متاسفانه به هرکسی تریبون بیجا داده می‌شود که در مورد هر موردی که تصور می‌کند می تواند حرف بزند، اظهار نظر می‌کند.
بازیگر سینما و بازیکن فوتبال برای جامعه در مورد چیزهایی اظهار نظر می‌کنند که افراد متخصص را به حیرت وا می‌دارند، چه برسد به آقای غنی‌نژاد. این محصول عدم پرنسیب تشتت و تا حدی بی‌حساب و کتاب بودن فضای رسانه‌ای در این زمینه است.
افراد متخصص هم جدیدا عادت کرده‌اند در مورد اموری که حیطهٔ تخصصی آنها نیست، اظهار نظر تخصصی کنند، و قالب اظهار نظر‌شان را به قالبی مانند اظهارنظر شخصی در یک بحث داخل تاکسی تقلیل دهند.