نادیده نمی‌گیرم که بخش مهمی از بضاعت و توان داخلی ما به جای اندیشیدن به نحوهٔ مواجهه با آمریکا در هر جنگ بعدی، مصروف نحوهٔ گریز از این درگیری شد. و خب، شد آنچه شد. همچنان هم بقایای این تفکر باقیه: تفکری که هنوز هم جنگ رو تاکتیکی می‌بینه، نه‌موجودیتی، و بنابراین اساسا هیچ‌وقت در هیچ عرصه‌ای آرایش جنگی نمی‌گیره و منتظره با مذاکره و تبانی و دیپلماسی، قضیه رو فیصله بده بره! با احترام به ساحت همهٔ شهدای گذشته و آینده، اگر اشتباه راهبردیی هم وجود داشته و داره، باید همین‌جا دنبالش گشت.