𝖢𝖺𝗋𝗉𝖾𝖣𝗂𝖾𝗆.

سلاممم.

- من اومدم با قسمت دوم این با یک کتاب هفتصد صفحه‌ای که تقسیم‌بندی‌ای که من کردم تقریبا یک ماه و بیست روز طول خواهد کشید 🤓

- چی قراره بخونیم؟ قراره با هم east of eden از استاین‌بک رو بخونیم.

- چقدر قراره بخونیم؟ فعلا چون دوران دانشگاه و مدرسه‌ت پنچ چپتر پنج روز (حدود هفتاد صفحه). اگر ببینم مشارکت هست و سرعت خوبه شاید بیشترش کنیم.

- چیکارا می‌کنیم؟ یک جلسه در میون چت تلگرام و میت گوگل هستیم. توی جلسات چت من مشکلات گرامری‌تون رو همونجا توی گروه می‌گم. توی جلسات میت گوگل اخر جلسه یه سری نکات کلی رو می‌گم. با هم یه سری اصطلاح و جمله و کلمه هم از متن کتاب کار می‌کنیم که به نظر من جدید بودن و ممکنه ادم رو به اشتباه بندازن. به جز اونم راجع به کتاب حرف می‌زنیم. من اینجا به عنوان معلم نیستم و قراره یه تجربه باشه.

- چه چیزی از طرف شما لازمه؟ یک سطح زبان b2 به سمت بالا و c1. چیزی لازم نیست پرداخت کنید. فقط لطفا اگه واقعا قصد شرکت در مکالمات و غیره رو دارید شرکت کنید و اگه فکر می‌کنید زمانش رو ندارید بذارید ظرفیت برای کسایی که دارن پر نشه.

- من کی‌ام؟ من لونارم، cpe از دانشگاه کمبریج دارم و رتبه دوی زبان بودم.

- برای شرکت به این آیدی پیام بدید: @Overthemist. ظرفیت دررحال حاضر ده نفره ولی ممکنه افزایشش بدم. ممنونم از توجه‌تون. 🩶

The breathing is gone; only the teeth are left.

#Beloved - Toni Morrison

"I was talking about time. It's so hard for me to believe in it. Some things go. Pass on. Some things just stay. I used to think it was my rememory. You know. Some things you forget. Other things you never do. But it's not. Places, places are still there. If a house burns down, it's gone, but the place—the picture of it—stays, and not just in my rememory, but out there, in the world."

#Beloved - Toni Morrison

What she called the nastiness of life was the shock she received upon learning that nobody stopped playing checkers just because the pieces included her children.

#Beloved - Toni Morrison

کتاب بیست‌وهفتم از #HaveReadList سال 2026:

— BELOVED (BOOK 01 OF BELOVED TRILOGY) BY TONI MORRISON

چون آرمینا توی اولین ویدیوی یوتیوبش از این کتاب حرف زد، منم تصمیم گرفتم قبل دیدن ویدیو برم سراغش، و کتاب صوتی‌شو از پنجم سپتامبر گوش دادم تا بیستم سپتامبر. گرچه پیشنهاد می‌کنم شما اگر خواستید برید سراغش خود کتاب رو بخونید، جای صوتی گوش دادن بهش.
متاسفانه باید اعتراف کنم که کتاب من رو خیلی جذب نکرد. متوجه دلایلی که این کتاب رو مهم می‌کنه هستم، و اصلا هم حرفم این نیست که این کتاب، کتاب بدی‌ئه، ولی من دوستش نداشتم. البته خب فکر نمی‌کنم کتاب هم نوشته شده باشه که کسی دوستش داشته باشه.
هنوز ریویوم رو توی استوری‌گرف و گودریدز نذاشتم، بنابراین لینک اون‌ها رو بعدا اضافه می‌کنم. فعلا فقط همین ریویوی اینجا رو داریم که البته حواس‌تون باشه، اسپویل داره.

تعریف از خود نباشه، ولی عنوان زندگی من:

You know that famous quote that goes something like you've become the adult you needed as a child? I kinda have a rant about it.
So, I'm one of those people who believes rather strongly in the existence of the inner child and recently, that has resulted in some thinking about my own childhood. I don't like remembering it. For various reasons. But that's not the point. I was once told in a therapy session some years ago to imagine I was meeting with a younger version of myself and to give that younger version a hug. That's all. A hug. It took me two years and when I did it, it hurt so much I almost threw up. I didn't really expect it to be so difficult.
For me, what hurt was the fact that I knew after that experience that I was the adult I needed as a child. Not as a virtue, just that I knew what that child went through and what he wanted at that moment. That tends to happen when you get stuck in your own head a bit too long. But, you know, there's this ongoing struggle to be comfortable in your own skin, your own being, right? And the inner child is part of that.
I don't think anyone tells you what to do with that. Or at least I don't know what I'm supposed to do with that knowledge. It seems rather unfair because so what if I could've protected my younger self? That won't actually protect the kid from all those years ago. It's too late now. And that is no guarantee that I'd be able to protect someone now.
So where's the virtue? Why do we say that with reverence? It's a bitter kind of torture if you ask me.

دوستان، چقدر پست‌های شهر خرسی پینترست بیشتر شده. کلا پست‌های بکمنی، ولی مخصوصا پست‌های مرتبط با دوستان من یا شهر خرس.
تقریبا ده سال از چاپ شهر خرس می‌گذره. هشت، نه سال پیش که من خوندمش هیچی توی اینترنت ازش نبود، تا همین یکی-دو سال پیش هم من وقتی از روی کنجکاوی سرچ می‌کردم چندتا عکس از خود کتاب می‌اومد و اون مرچ‌های اولیه. الآن عکس‌هایی که آدم‌ها حین خوندن گرفته‌ن هست، فن‌آرت هست، میم هست، مرچ‌های جدید هست، طرح تتو هست، مودبورد هست، استیکر هست. حتی بعد از اینکه من یه‌بار دوباره محض کنجکاوی توی پینترست سرچش کردم خود پینترست توی فید اولیه‌م مقدار قابل توجهی محتوای شهر خرس می‌آره نشونم می‌ده.
کی اینطوری شد؟ اصلا کی ده سال از چاپ شهر خرس گذشت؟ کی اون‌قدر... خونده شد اصلا؟ کی تبدیل شد به کتابی که می‌تونی بری توی پینترست سرچش کنی و براش پین‌برد درست کنی؟
حس عجیبی دارم. خوشحالما، ولی از طرفی هم دلم برای زمانی‌که فندوم کتاب به کوچیکی بیورن‌استاد بود تنگ می‌شه. حس می‌کنم یه‌مشت بچه‌شهری سوسول پیداش کردن.
ولی از طرفی هم خیلی هیجان‌زده‌م و حس می‌کنم بعد از ده سال تازه داره شناختی که لایقشه رو می‌گیره. خوشحالم که پینترست رو باز می‌کنم، فن‌آرتی از یه پسر و دختر نوجوون می‌بینم و با خودم فکر می‌کنم چقدر قشنگه، در جست‌وجوی پیدا کردن منبع پایینش رو نگاه می‌کنم و می‌بینم نوشته مایا و بنجی. خوشحالم که میم از نوازنده و بنجی می‌بینم. خوشحالم که پستی می‌بینم با عنوان Adri Ovich Appreciation Post.
عجیبه. خیلی عجیبه.
نیست؟

#Music #TheRightToRebel

What you're given, what you live in
Darling, it finds a way to live in you
And your heart, love, has such darkness
I feel it in the corners of the room
after the gloom

MoreMusic

تجربه‌ی کوییر، این‌بار با طعم ترنس‌بودگی‌ش در ایران اینه که من یه‌سری چیزها رو می‌خواستم بعد از ترنزیشن امتحان کنم، چون می‌دونستم قبلش می‌تونن دیسفوریاآفرین باشن، ولی با توجه به اوضاع تصمیم گرفتم همین الآن امتحان‌شون کنم که حداقل کمتر حسرتش روی دلم بمونه. نمونه‌ش هم موی بلند و گوشواره‌های بلنده که سعی بر امتحان کردنش دارم، ولی هم‌زمان دارم با چنگ‌ودندون با دیسفوریا می‌جنگم. بعد از اون‌طرف این تجربه هم وجود داره که آدم شاید باشگاه بره و موفق بشه عضله‌سازی کنه، بازم لباس‌هایی که دوست داره برای بدنی که توش به‌دنیا اومده ساخته نشدن و هرچقدر هم که بایند کنه، بازم روی تنش اون‌طور که باید خوب نمی‌شینن. غم.
‌

آقا تموم شد. این اپیزود جدید تد لسو اثر خودش رو خیلی محکم روی من مهر کرد‌. یعنی می‌گم صبح کله‌ی سحر از خواب پریدم، زل زدم به سقف و دارم به طوری که تد نشست کنار آلیس نمایشی نفس کشید که اون هم بتونه باهاش هماهنگ شه و بریک‌دونش بخوابه، به وقتی آلیس رفت با ربکا حرف زد، به وقتی رفت به آلیس گفت به‌خاطر ترس عقب نکشه، به The Great Alice Chilton، به تیم که توی بیمارستان جمع شده بود، به ربکا که سوشال‌مدیای جما رو گشت تا اسنک‌های محبوبش رو پیدا کنه فکر می‌کنم.
حس می‌کنم بخشی ازم هیل شده.
‌

“A hundred and three women—mostly minorities, many of them sex workers, all of them left voiceless. Meanwhile, he’s giving interviews from his jail cell. Men like him don’t stop talking just because they’re caught. They publish books, write letters to their fans. They costar on television shows,” she says, clearly referring to Tom Woods. “We can’t give those women back their voices, but we can at least make sure the only person left speaking isn’t the man who killed them.” She waits for my response. When one’s not forthcoming, she asks, “Can you honestly tell me he should be alive when they’re not?”

#TheDeathRowClub - V. A. Vazquez

کتاب بیست‌وششم از #HaveReadList سال 2026:

— THE DEATH ROW CLUB BY V. A. VAZQUEZ

بازم از روی چالش گودریدز انتخابش کردم، چون می‌خواستم برای امسال یکم کتاب معمایی بخونم و ایده‌ش برام خیلی جالب بود. داستان درباره‌ی کلابی‌ئه از بچه‌های قاتل‌های سریالی، که بتونن از قضاوت آدم‌های عادی فرار کنن و با هم ارتباط بگیرن، و توی هم‌چین فضایی یه قتل رخ می‌ده. از پونزدهم تا بیست‌وپنجم آگوست بهش گوش دادم، و راستش از اجراش راضی نبودم و چیز جالبی نبود به نظرم. خیلی هم جدید بود البته، تابستون همین امسال منتشر شده بود و اولین کتاب نویسنده هم هست.
حالا من ریویوی استوری‌گرف و گودریدز رو هم می‌ذارم، منتهی با اسپویل، کاش یه‌نفر که معمایی‌خون قهاره بیاد بهم بگه این واقعیت معمایی خوبی بود یا نه. چون به نظر من نبود.

Because this is the land of stolen breaths. This is the land where each inhale comes at a price of life and each exhale fights the weight of dead bodies. This is a generation drowned in guilt, still breathing, still surviving, on borrowed air.
“So, we’re afraid.” There are stares. She tries to return each of them as much as she can,
acknowledge them, hold them. Her hands make fists by her side. “But do not mistake this for a fear of death.” A mirthless laugh. “We’ve been dying for so long, we do it better than living. The fear is of losing your own death. Of losing it to people who hold no value over your life. Of them owning your life, revoking the grievance of its loss. Of dying and disappearing where you wanted to be remembered. That’s what’s scary.”

#TheRightToRebel

داشتم به تابستون پارسال فکر می‌کردم، که یادم می‌آد برام تابستون سختی بود و خیلی حالم خوب نبود، ولی زمان این‌طوری عجیبه که الآن وقتی بهش فکر می‌کنم، دوران جالبی بود. الآن یادم می‌آد که می‌رفتم سالن مطالعه، زیر کولرش یخ می‌زدم و زبان می‌خوندم. اول قرار بود آلمانی بخونم، بعدش تونستم آیلتس رو ثبت‌نام کنم و برنامه کاملا عوض شد. صبح‌ها می‌رفتم سالن مطالعه، تنها کسی بودم که اونجا بود، و تمام پرده‌های پنجره‌های بزرگ دو دیوار رو می‌زدم کنار قبل از اینکه بشینم درس بخونم. توی تایم ناهار که توی آشپزخونه می‌نشستم، «دوستان من» بکمن می‌خوندم. درسته که از زبان خوندن اصلا خوشم نمی‌آد، ولی اینکه هدف داشتم الآن چیزی‌ئه که خیلی دلم براش تنگ می‌شه. و با وجود تمام چیزهایی که شاید اذیتم می‌کرد، امتحان خیلی خوبی دادم که الآن، یک‌سال بعد از اون‌موقع دارم به خودم اجازه می‌دم قبول کنم که چقدر... کارم عادی نبود. داشتم برنامه‌ی استادی‌بانی رو نگاه می‌کردم، دیدم قبل از جنگ دوازده‌روزه که امتحان من کنسل شد فقط هجده‌روز تایم زده بودم، و این تایم‌ها هم درسته بیشترین میزانش چهار ساعت و نیم بود، خیلی‌هاش هم یک‌ساعته بود. البته این مال اون دورانی‌ئه که فقط داشتم رایتینگ تمرین می‌کردم. دفترم رو چک کردم، حدودا بیست‌وچهار صفحه‌ی خالص رایتینگ داشتم. اگر دست‌خط من رو دیده باشید می‌دونید چقدر زیاده. قبلش من این‌قدر متمرکز درس نمی‌خوندم؛ کتاب‌های آیلتس کمبریج که هرکدوم چهارتا تست دارن رو می‌زدم، و روزی یکی نهایتا، که اون اوایل رایتینگ‌هاش رو نمی‌نوشتم و خب اسپیکینگ هم کار نمی‌کردم هنوز. کلا فکر کنم ده جلسه‌ی یک‌ساعته با بابام برای اسپیکینگ تمرین کردیم، شایدم حتی کمتر. پنج‌تا از این کتاب‌ها رو تموم کردم؛ مجموعا بیست‌تا نمونه‌آزمون، سی‌ودو صفحه‌ی دفتر. وقتی تاریخ آزمونم عوض شد، من توی اون یک‌ ماه باقی‌مونده اون‌قدر درس نخوندم. شاید توی کلش پنج روز باشه، اونم بین یک تا دو ساعت. و آیلتس هشت‌ونیم گرفتم. ریدینگم رو کامل شدم. کمترین نمره‌م رایتینگ بود که هفت‌ونیم شدم و یکی از ممتحن‌های قدیمی آیلتس بود که بهم گفت چقدر این نمره بالاست، ولی من فقط خندیدم و توجه نکردم.
و خب... خیلی مسخره‌س که یه سال بگذره و آدم بالاخره به اینجا برسه که هولی فاک، من این‌کارو کردما. :)

این‌ها رو گفتم اولا جهت ثبت، که یادم بمونه. گاهی دچار شک می‌شم نسبت به ادامه‌ی مسیر آکادمیک و با خودم می‌گم من دانشگاهم خوب نبود، اگر از پس باقی‌ش برنیام چی می‌شه، پس این رو می‌ذارم برای اون‌موقع. دوما می‌خوام بدونم آیا ممکنه سال دیگه هم به تابستونی که الآن دارم غبطه بخورم؟ و بخوام برگردم؟ چون پارسال اگر بهم می‌گفتید قراره همچین اتفاقی برام بیفته، قطعا می‌خندیدم و فکر می‌کردم شوخی می‌کنید.

#Music

There's only one throne and I'm not done with it
Still shitting, sleeping, eating, breathing it
Ten years and you're still hanging on my every word with baited breath
After a decade pushing boundaries
Proving impossible possible
Making something from nothing, creating "larger than life"
Always rejecting the herd, always ahead of the curve
Writing the records your favorite band rip off on their records

MoreMusic

باید برم مقداری سرچ کنم و مقدار بیشتری بخونم، ولی فعلا همین توضیح کوتاه خیلی خوشحالم کرد، مچکرم :)))))

For @CarpeTheDiem
سوزان سانتاگ (Susan Sontag) چون حساسیت روی روایت و داستان در کارهاش دیده می‌شه. سانتاگ بین فلسفه، نقد ادبی، فرهنگ عامه و هنر حرکت می‌کنه.
‌