نباید جنگ می‌شد! من هنوز تو را به آغوش نفشرده‌ام، نبوسیده‌ام، در آغوشت نگریسته‌ام، نخوابیده‌ام، آرام نشده‌ام! نباید جنگ می‌شد، ما هنوز آرزوهای محقق نشده‌ی بسیاری داشتیم و زیاد دویده‌بودیم و زیاد جنگیده‌بودیم تا به اینجای راه برسیم و جنگ، رنج نابهنگامی بود! لطفا از خودت و از دست‌ها و نگاه و بوسه‌ها و آغوشت مراقبت کن و فراموش نکن که دوستت دارم، زیاد دوستت دارم، آن‌هم در شرایطی که کسی به دوست داشتن فکر هم نمی‌کند، همه می‌خواهند زنده بمانند...♥️
هر لحظه ممکنه نت قطع بشه و دل‌نگرونی‌ها دور و برمون زیاد تر بشن، یه چیزایی هست که نباید فراموش کنیم. لطفاً مراقب خودتون باشید. با خانواده‌تون، با عشقتون، با دوستاتون... مهربون‌تر باشید. این روزا، وقت دل شکستن و دعوا کردن نیست. وقت اینه که دست همو بگیریم، قدر همو بدونیم، به هم تکیه بدیم. زندگی خیلی کوتاه‌تر از اونه که بخوایم توش با کسایی که برامون عزیزن، جنگ کنیم. تو این اوضاع جنگ، بیایید ما صلح باشیم برای دلای هم. دلتون قرص، قلب‌هاتون آروم ما کنار هم قوی‌تریم.💙
˼کافهِ شعـر☕️˹-هیچ آهنگی نمیتونه پیچیدگی رابطه رو نشون بده -هیس
توی همه پژوهش های روانکاوی و زوج درمانی به این نتیجه میرسیم که هیچ رابطه ای وجود نداره که مطلقا لحظات پر از عشق و مهر بدون خشم و ناراحتی رو تجربه کنه!
هر نوع رابطه عاطفی با خودش لحظات پر هیجان و کم هیجان داره؛ و رابطه بدون دعوا، خشم، تعارض و اختلاف نظر افسانه ای پیش نیست.
جان گاتمن توی کتاب رابطه و عشق به زوجین میگه: اگر می بینید هیچ وقت در رابطه دعوا نمی‌شود و تنش به وجود نمیاید، احتمالا یکی از طرفین یا هر دوطرف، استراتژی اجتناب از تعارض رو انتخاب کرده که این استراتژی در بلندمدت ممکنه به نقطه شکست ناگهانی برسه.🤍
میدونی رسیدنه کِی قشنگه؟ بعد از جنگیدن..بعد از سختی..بعد از اشک..! اونوقت اون رسیدنه، طعم چایی با عطرِ هل توی بارون میده یا طعم قرمه سبزی های جا افتاده مامان یا طعم اون تیکه آخر نون بستنی قیفی دیدی چقدر لذت بخشه همش!؟ رسیدن بعد سختی هم همینه!ا ونوقت که از ته دلت میگی آخیششش.. ارزششو داشت اون همه جنگیدن. الهی که نصیب همتون این آخیش دلچسب . .🤍🫂🥲
همه‌ی ما نیاز داریم بغل شویم، یک بغل شدنِ طولانی، پذیرنده، امن... بدون هیچ مقدمه و قضاوت و توضیحی. چه اتفاقی می‌افتد؟ ما در یک آغوش طولانی دقایق اول احساس امنیت می‌کنیم، به مرور زمان انگار رنج کهنه و عمیقی از عمق وجودمان در آستانه‌ی بالا آمدن است، کم کم بغض می‌کنیم و بی‌اختیار گریه‌مان می‌گیرد. بی‌آنکه دلیلش را بدانیم و بی‌آنکه فکر کنیم که چرا و چطور، می‌زنیم زیر گریه، هق‌هق کنان و پناه داده شده و شتابان... دقایقی بلند بلند و از عمق جان گریه می‌کنیم و اشک می‌ریزیم و زار می‌زنیم و ناگهان چیزی در درونمان آرام می‌گیرد و به آرامش میرسیم، نفس عمیقی می‌کشیم و احساس می‌کنیم از بیماری مزمن آزاردهنده‌ای بهبود یافته‌ایم و گرهی از وجودمان باز شده و احساس رهایی به مراتب بیشتری می‌کنیم. این گریستنِ بی‌دلیل، همان محبت و توجهی‌ست که سالیان سال نداشتیم! همان حرف‌هایی که نزدیم، دلگرمی و پناهی که وجود نداشته، همان نوازش و احترام و امنیت و آغوشی که از آن محروم بوده‌ایم... پناه می‌بریم به آغوش، به آغوش‌های طولانی، به آغوش‌های طولانی و بدون دریغ... و بعد از آن خوب می‌شویم، همه‌مان خوب می‌شویم...🩵✨😍
بعضی رابطه‌ها شبیه لباسی می‌مونن که از بچگی تا الان نگهش داشتی. شاید دکمه‌ش افتاده باشه، شاید دیگه اندازه‌ت نباشه، اما وقتی دست می‌کشی روش، انگار یه عالمه خاطره از توش بیرون می‌ریزه. بوی خنده‌ها، اشک‌ها، دعواها، آشتی‌ها... همون لباسیه که باهاش زمین خوردی ولی یکی دستتو گرفت و بلندت کرد... آلن دوباتن یه جایی گفته بود عشق واقعی یعنی ببینی یکی کامل نیست، اما بازم انتخابش کنی. همینه... ارزش یه رابطه به بی‌نقص بودنش نیست، به اون لحظه‌‌ایه که دلت خواست بری، ولی موندی. به اون زمانیه که می‌تونستی سکوت کنی، اما گفتی "می‌خوام درستش کنیم". مهم اینه که هنوز جرئت داشته باشیم بگیم: "با هم تمومش کنیم، نه بی‌هم." نگیم "عوض شدی"، نگیم "تموم شد"، چون شاید امن‌ترین جای دنیا، همون جاییه که دو نفر تصمیم گرفتن با همه‌ی سختی‌ها، همدیگه رو رها نکنن🫂❤️
