З учарашняй прэс-канфэрэнцыі ў Варшаве хацелася б яшчэ раз вынесьці галоўнае

Перадусім. Я вельмі рады, што пяць самых эфэктыўных арганізацый гуманітарнай дапамогі выступаюць адзіным фронтам.

1. Удар у атрымальнікаў харчовай дапамогі - гэта спроба зьнішчыць гарызантальную салідарнасьць. Каб палітычным ці іх сем’ям баяліся нават паштоўку адправіць.

2. Гэты рэйд - тыпова сталінскі падыход, калі сяброў асуджанага спрабавалі запалохаць да поўнай ізаляцыі. Каб ані сваякам не званілі, ані ў турму лістоў не пісалі. Мы ведаем, як арыштаваных пыталі, "а навошта вы "гэтым" дапамагаеце". Нават не палітычным - "гэтым". Ужо йдзе аж замена слоўніка.

3. Ці можа стаць горш? Можа. Бо ніхто не адмяняў досьвед Паўночнай Карэі, дзе разам з асуджаным у лягеры адпраўлялі чатыры пакаленьні ягонай сям’і.

4. Ці ўдалося запалохаць? Не. Колькасьць заявак у нас і ў партнэраў вырасла пасьля рэйду 23-24 студзеня. Гэбэ ці не разумее, ці яму пофігу, што харчовыя перадачы атрымлівалі людзі, якія й так знаходзіліся ў адчайным становішчы. Ім і калі яны зьвярталіся ў INHB, і цяпер больш няма куды йсьці.

5. Ці закранутыя сеткі дапамогі ў РБ? Не. Хаця гэбэ старалася.

6. Ці працягнем мы працу? Так. Заявак стала больш.