Business School

اقتصاد بازار در ایالات متحده

@Business_ news
دکتر مجید دهقانی عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : اقتصاد ایالات متحده نمونه‌ای کم‌نظیر از اقتصاد بازار مدرن است؛ اقتصادی که در آن مالکیت خصوصی، رقابت، پول سالم، بازارهای باز و حاکمیت قانون نه‌تنها اصولی نظری، بلکه ستون‌های عملی حکمرانی اقتصادی به شمار می‌آیند. با این حال، این اصول در خلأ عمل نمی‌کنند. آن‌ها در تعامل پیچیده با ساختار مالی گسترده (بازار اوراق، بانک ها، صندوق ها )، سیاست پولی فدرال رزرو، سیاست مالی دولت فدرال، فناوری‌های تحول‌آفرین (هوش مصنوعی، بیوتکنولوژی، انرژی) و ژئوپلیتیک رقابت قدرت‌های بزرگ معنا پیدا می‌کنند. این مقاله می‌کوشد تا نشان دهد چگونه ده اصل اقتصاد بازار در آمریکا به‌صورت نهادی، عملی و داده‌محور پیاده‌سازی شده‌اند و چه چالش‌هایی پیش‌روی آن‌ها قرار دارد.

ادامه مطلب را اینجا بخوانید
👇
🔗 https://eqtesaddan.ir/?p=218444

پنج دهه تجربه به فریدون آذری نشان داده که مسئله امروز، تکرار گذشته نیست — بلکه یافتن راه‌حل اجرایی برای شرایط فعلی است.
او از مدل سرویس‌آپارتمان می‌گوید، از ضرورت ضریب اشغال واقعی، از دسترسی عمومی به دریا، و از نگاهی یکپارچه به زیرساخت حمل‌ونقل.
پیام او ساده است: آیین‌نامه باید به طرح واقعی و قابل استفاده تبدیل شود.

▪️سال1345، در معماری ایران یک سال مهم است؛ سالی که در آن تجربه ساخت یک مجموعه مسکونی بزرگ به‌عنوان نخستین نمونه داخلی شهرک مسکونی‌سازی‌ به ثبت می‌رسد. جالب اینجاست که تا همین چند سال پیش نام یک شرکت و معمار آمریکایی به‌عنوان طراح پروژه شهرک اکباتان مطرح بود اما بالاخره تحقیقات داخلی نشان داد که طراح این بنا، یک معمار ایرانی با نام دکتر فریدون آذری است.
فریدون آذری فاز نخست این شهرک را در 6بلوک و به شکل Yهای درهم طراحی کرده؛ طرحی که به گفته معماران، نه یک الگوبرداری غربی، بلکه نمونه‌ای از ساختار معماری سنتی ایران است. پس از انجام بخش‌های نخستین پروژه، شرکت استارت که یک شرکت آمریکایی است به‌عنوان مدیر پروژه به طرح افزوده می‌شود و مصالح لازم را وارد می کند.

🔅 @business_news

کار شما غیر انسانی است

«بنجامین لوکاس»، نماینده پارلمان فرانسه، در سخنرانی خود در صحن مجلس، به شدت به نخست‌وزیر و وزیر کشور این کشور تاخت و سرکوب خشونت‌آمیز اعتراضات دانش‌آموزی را محکوم کرد.

وی با برشمردن مصادیق تکان‌دهنده‌ای چون خفه شدن یک دختر جوان، قطع عضو و آسیب‌های شدید به نوجوانان (مانند قطع دست و ساعد و متلاشی شدن فک با سلاح‌های جنگی و گلوله‌های دفاعی LBD)، این وقایع را «حادثه» خواندنِ دولتمردان به سخره گرفت و آن را غیرانسانی توصیف کرد.

منبع: «بنجامین لوکاس»، نماینده پارلمان فرانسه
@benjaminlucasdepute

🔅 @business_news

قدرت شگفت‌انگیز هم‌افزایی (Synergy)

▪️هم‌افزایی یا سینرژی به زبان ساده یعنی زمانی که چند نفر توانایی‌ها، امکانات و تلاش‌های خود را در کنار هم قرار می‌دهند و به نتیجه‌ای می‌رسند که هیچ‌کدام به‌تنهایی قادر به دستیابی به آن نیستند.

در هم‌افزایی، حاصل همکاری چیزی فراتر از مجموع توان افراد است. به بیان معروف، گاهی دو به‌علاوه دو، به‌جای چهار، پنج یا حتی بیشتر می‌شود.

قدرت واقعی هم‌افزایی زمانی آشکار می‌شود که انسان‌ها به‌جای رقابت‌های بیهوده، بی‌اعتمادی و تلاش‌های پراکنده، برای رسیدن به هدفی مشترک کنار هم قرار بگیرند. در چنین شرایطی، حتی افراد عادی با امکانات محدود می‌توانند نیرویی عظیم خلق کنند و کارهایی انجام دهند که در نگاه اول غیرممکن به نظر می‌رسند.

داستانی از جنگ داخلی چین، نمونه‌ای تأمل‌برانگیز از این قدرت است.

در سال ۱۹۴۷، در جریان جنگ داخلی چین، ۳۲ زن از اهالی یک روستای کوچک متوجه شدند که ارتش در حال پیشروی به‌سوی میدان نبرد است و سربازان برای رسیدن به مقصد باید از رودخانه‌ای عبور کنند.

آن‌ها تصمیم گرفتند درهای چوبی خانه‌هایشان را از جا بکنند، به آب یخ‌زده ببرند و ساعت‌ها در همان‌جا بایستند و درها را نگه دارند تا پلی انسانی برای عبور سربازان بسازند.

حدود دو هزار سرباز، همراه با تجهیزاتشان، از این پل عبور کردند.

بدون کمک این زنان، سربازان مجبور بودند از آب سرد رودخانه عبور کنند، آن هم با لباس‌هایی که کاملاً خیس می‌شد و خطر سرمازدگی، بیماری و حتی مرگ تهدیدشان می‌کرد.

در روایت‌های تاریخی آمده است که وقتی سربازان فداکاری این زنان را دیدند، ابتدا از قدم گذاشتن روی این پل مردد بودند. اما زنان از آن‌ها خواستند که به حرکتشان ادامه دهند. سربازان می‌دانستند که این زنان برای کمک به آن‌ها چه بهای سنگینی می‌پردازند.

فارغ از جزئیات تاریخی این روایت، آنچه برای من اهمیت دارد، قدرتی است که از همکاری و همدلی انسان‌ها به وجود می‌آید.

۳۲ زن، هرکدام به‌تنهایی، توان عبور دادن یک ارتش از رودخانه را نداشتند. اما وقتی امکانات اندک و اراده‌هایشان را کنار هم قرار دادند، کاری کردند که از توان فردی هرکدام بسیار فراتر بود.

این همان قدرت هم‌افزایی است. قدرتی که می‌تواند از انسان‌های معمولی، نیرویی فوق‌العاده بسازد.

اما شاید مهم‌ترین درس این داستان، فراتر از همکاری برای عبور از یک رودخانه باشد.

در زندگی اجتماعی ما نیز رودخانه‌های زیادی وجود دارد. مشکلاتی که به‌تنهایی از پس آن‌ها برنمی‌آییم، اما با اعتماد، مشارکت و همراهی می‌توانیم از آن‌ها عبور کنیم.

جامعه‌ای که افرادش موفقیت یکدیگر را موفقیت خود بدانند، به‌جای تخریب از هم حمایت کنند و به‌جای کنار کشیدن، سهم خود را در حل مشکلات بپذیرند، می‌تواند به دستاوردهایی برسد که حتی تصور آن دشوار است.

شاید لازم باشد بیشتر به این موضوع فکر کنیم که ما در زندگی روزمره، در خانواده، محیط کار و جامعه، چقدر به ایجاد هم‌افزایی کمک می‌کنیم و چقدر ناخواسته مانع شکل‌گیری آن می‌شویم.

گاهی برای خلق یک اتفاق بزرگ، به انسان‌های خارق‌العاده نیاز نداریم. کافی است انسان‌های معمولی یاد بگیرند چگونه در کنار یکدیگر، برای هدفی مشترک تلاش کنند.

https://t.me/IranBusinessSchool/5001

🔅 @business_news

«هویتت که بره، دیگه چیزی نمی‌مونه جز یک لبخندِ دروغی و یه سکوتِ بی‌معنا.»


♡ | @SibeEshgh ♡

🔲⭕️ چطور ارزش‌های اصیل ژاپنی حفظ شد

هیروهیتو، امپراتور دیکتاتور ژاپن که بین سال‌های 1926 تا 1989 فرمانروای ژاپن بود، در پایان جنگ دوم جهانی در سال 1945، در معرض یک دوراهی بزرگ و سرنوشت‌ساز قرار گرفت.

بعد از شکست هیتلر، ژاپن که متحد آلمان بود، در معرض دو بمب اتمی در شهرهای هیروشیما و ناگازاکی قرار گرفت که در اثر آن 220 هزار نفر کشته شدند و دو شهر هیروشیما و ناگازاکی، به‌طور کامل از بین رفت.

آمریکا از هیروهیتو درخواست تسلیم بدون قیدوشرط کرد که این برای امپراتور دیکتاتور ژاپن بسیار گران بود؛ امپراتوری که او را پسر آسمان می‌خواندند و کسی حق نداشت به چهره او نگاه کند و صدایش را بشنود. اما ژنرال مک آرتور آمریکایی، از او خواسته بود که ژاپن را تسلیم جبهه متفقین کند. او حتی ژاپن را تهدید کرده بود که از رئیس‌جمهور وقت آمریکا مجوز سومین بمب اتمی را خواهد گرفت. شاید بعد از خودکشی هیتلر، تصمیم هیروهیتو، یکی از ملتهب‌ترین و حساس‌ترین لحظات تاریخ جنگ دوم جهانی باشد اما امپراتور ژاپن تصمیم گرفت تسلیم شود تا از فجایع بیشتر و حزن‌انگیزتر جلوگیری کند.

ژنرال‌های ژاپنی با تصمیم امپراتور مخالفت کردند و با زانو زدن در برابر هیروهیتو از او خواستند که منصرف شود اما پسر آسمان تصمیم خود را گرفته بود. او صدای ضبط‌شده خود را به رادیو فرستاد که ژنرال‌ها با درگیری خونینی ممانعت ایجاد کردند اما در نهایت نوار ضبط‌شده به رادیو رسید و مردم ژاپن برای اولین‌بار صدای امپراتور خود را شنیدند که خبر از تسلیم ژاپن و پذیرش شکست می‌داد.

هیروهیتو تا سال 1989 هم‌چنان امپراتور ژاپن ماند و ویرانه‌های جنگ دوم جهانی را دوباره از نو ساخت تا این‌بار با تواضع، ارزش‌های اصیل ژاپنی را حفظ کند.


​🔜 @Business_News

🔲⭕️ پیشی گرفتن هزینه حمل دریایی از سفر های فضایی!

هزینه حمل نفت از آمریکا به چین از پرتاب موشک اسپیس‌ایکس بیشتر شد

به گزارش بلومبرگ، هزینه حمل یک محموله نفت از آمریکا به چین در پی جنگ آمریکا و ایران، اختلال در کشتیرانی بین‌المللی و کمبود شدید نفتکش‌ها به حدود ۸۰ میلیون دلار رسیده است؛ رقمی که از هزینه ۷۴ میلیون دلاری پرتاب موشک فالکون ۹ اسپیس‌ایکس بیشتر است.

بر اساس این گزارش، هزینه حمل هر بشکه نفت در یکی از مسیرهای دریایی به ۴۱ دلار رسیده، درحالی‌که متوسط این رقم در سال گذشته تنها ۴.۵ دلار بود؛ افزایشی بیش از ۹ برابر. شرکت کارگزاری کشتیرانی SSY اعلام کرده است که نرخ‌های کنونی حمل نفت، حتی با احتساب تورم، به بالاترین سطح از دهه ۱۹۶۰ تاکنون رسیده و از رکوردهای دوران جنگ نفتکش‌ها میان ایران و عراق نیز فراتر رفته است.

شرایط در خلیج فارس نیز بحرانی است

محدودیت‌های عبور از تنگه هرمز، افزایش حملات به نفتکش‌ها و خطرات امنیتی، جریان صادرات نفت منطقه را به‌شدت مختل کرده است. بر اساس گزارش‌های اخیر، حجم انتقال نفت از تنگه هرمز به حدود ۷۴ تا ۸۰ درصد سطح پیش از جنگ کاهش یافته و هزینه اجاره برخی ابرنفتکش‌ها در مسیر خلیج فارس به چین به حدود ۱.۳ میلیون دلار در روز رسیده است.

از سوی دیگر، تغییر مسیر کشتی‌ها برای دور زدن آفریقا و افزایش تقاضای چین برای نفت منابع جایگزین، فشار بیشتری بر ناوگان جهانی وارد کرده است. در نتیجه، درآمد روزانه برخی نفتکش‌ها از ۶۸۰ هزار دلار فراتر رفته و قیمت نفتکش‌های دست‌دوم تا ۲۴۰ میلیون دلار افزایش یافته است.

تحلیلگران هشدار می‌دهند که تداوم این وضعیت می‌تواند با افزایش هزینه انرژی، کاهش سودآوری پالایشگاه‌ها و اختلال در زنجیره تأمین، تجارت جهانی نفت و فرآورده‌های نفتی را با بحران عمیق‌تری مواجه کند.

افزایش بهای نفت لزوماً به معنای افزایش درآمد تولیدکنندگان آن نیست؛ چراکه در شرایط کنونی، بخش قابل‌توجهی از هزینه نهایی نفت برای خریداران صرف حمل‌ونقل می‌شود، بدون آنکه درآمد بیشتری نصیب تولیدکنندگان شود. بنابراین پیش‌بینی این موضوع دشوار نیست که در صورت تداوم شرایط کنونی، کشورهایی که اقتصاد و بودجه خود را بر درآمد حاصل از صادرات نفت بنا کرده‌اند، روزهای خوبی  در پیش نخواهند داشت.

​🔜 @Business_News

▪️صنعتی شدن، راه نجات اقتصاد ایران
 
زنده‌یاد مهندس محسن خلیلی عراقی عضو پیشکسوت صنعت کشور و از اعضای باسابقه اتاق ایران که دیروز درگذشت🖤، در آخرین توصیه‌های خود، صنعتی شدن را راه نجات اقتصاد ایران می‌دانست.

🔅 @business_news

▪️گاهی دیدن موفقیت دیگری، جای خالی آرزوهای خودمان را به یادمان می‌آورد. کسی به جایی رسیده که ما هم دوست داشتیم برسیم، چیزی ساخته که ما هنوز نتوانسته‌ایم بسازیم. دلمان می‌گیرد و شاید حسادت کنیم. اما درد از جایی شروع می‌شود که برای آرام‌کردن خودمان، سعی می‌کنیم او و داشته‌هایش را کوچک کنیم.

مطهری در کتاب حق و باطل، با حکایت قطار تهران به شاه عبدالعظیم، معروف به ماشین‌دودی، تصویر روشنی از این رفتار نشان می‌دهد. بچه‌ها تا وقتی قطار در ایستگاه ایستاده بود، دور آن جمع می‌شدند و با احترام و شگفتی تماشایش می‌کردند. اما همین که قطار راه می‌افتاد، سنگ برمی‌داشتند و به سویش پرتاب می‌کردند.

مطهری از این حکایت به یک رفتار اجتماعی می‌رسد. تا وقتی کسی ساکت و بی‌حرکت است، مورد احترام قرار می‌گیرد. اما همین که قدمی برمی‌دارد و کاری را شروع می‌کند، به‌جای حمایت با سنگ‌اندازی روبه‌رو می‌شود. او چنین وضعیتی را نشانه جامعه‌ای مرده می‌داند. در مقابل، جامعه زنده برای کسانی که آگاه‌اند، سخن می‌گویند و حرکت می‌کنند، ارزش قائل است.

گاهی برخورد ما هم با آدم‌هایی که برای پیشرفت تلاش می‌کنند، شبیه همین است. تا وقتی در دیدرس ما ساکن و بی‌هیاهو هستند، پذیرفته می‌شوند. اما همین که قدمی برمی‌دارند و پیشرفتشان به چشم می‌آید، کنایه‌ها شروع می‌شود. زحمتشان را به شانس نسبت می‌دهیم، دستاوردشان را ناچیز می‌شماریم یا دنبال ضعفی می‌گردیم تا موفقیتشان را بی‌ارزش کنیم.

این رفتار را نمی‌توان به همه ایرانی‌ها نسبت داد، اما هر جا در میان ما وجود دارد، باید درباره‌اش حرف بزنیم و برای تغییرش تلاش کنیم.

شاید فراموش کرده‌ایم که توانایی‌ها، فرصت‌ها و مسیر زندگی آدم‌ها یکسان نیست. در جمله‌ای معروف آمده است که اگر ماهی را با توانایی‌اش در بالا رفتن از درخت قضاوت کنیم، تمام عمر باور خواهد کرد که احمق است.

ما هم گاهی با خودمان همین کار را می‌کنیم. موفقیت دیگری را معیار ارزش خودمان قرار می‌دهیم و آن‌قدر به داشته‌های او چشم می‌دوزیم که توانایی‌های خودمان را نمی‌بینیم. یکی خوب می‌سازد، دیگری خوب آموزش می‌دهد و کسی با صبر و محبت، تکیه‌گاه خانواده‌ای می‌شود. قرار نیست همه در یک مسیر و در یک زمان به خواسته‌هایمان برسیم.

از دور، حاصل زندگی آدم‌ها را می‌بینیم. کمتر از شب‌های نگرانی، شکست‌ها و روزهایی خبر داریم که با وجود خستگی ادامه داده‌اند. چقدر تلخ است که حاصل آن همه زحمت را با یک جمله کوچک کنیم، فقط چون دیدنش برایمان سخت است.

البته می‌شود از اشتباه کسی انتقاد کرد. اما اگر از زمین‌خوردنش خوشحال می‌شویم، باید لحظه‌ای هم به دل خودمان نگاه کنیم. شکست او، آرزوهای نرسیده ما را برآورده نمی‌کند.

می‌توانیم دلمان برای خواسته‌های خودمان بگیرد و باز هم موفقیت دیگری را تبریک بگوییم. گفتنِ زحمت کشیدی، مبارکت باشد، چیزی از ارزش ما کم نمی‌کند. شاید همین چند کلمه، دل کسی را گرم کند که نمی‌دانیم برای رسیدن به آن نقطه چقدر سختی کشیده است.

فرهنگ از همین رفتارهای روزمره ساخته می‌شود. از موفقیتی که بدون کنایه تبریک می‌گوییم، از زحمتی که به انصاف می‌بینیم، از تعریفی که در پشت سر او از تلاش او می کنیم و از فرصتی که به دیگری می‌دهیم تا توانایی‌اش را نشان بدهد.

اگر امروز توان همراهی با کسی را نداریم، دست‌کم سنگی به قطار زندگی‌اش نزنیم. او هم مثل ما، با امیدی راه افتاده است. اما سهم ما در بهترشدن فرهنگ، فقط سنگ‌نزدن نیست. وقتی در جمعی زحمت کسی را کوچک می‌کنند، سکوت نکنیم و منصفانه از تلاشش یاد کنیم. فرزندان ما از همین رفتارها یاد می‌گیرند که با موفقیت دیگران چگونه روبه‌رو شوند.

▪️فرهنگی که آرزو داریم در آن زندگی کنیم، از رفتار امروز خود ما آغاز می‌شود.

🔅 @business_news

🔲⭕️ رتبه بندی مردم کشور های جهان از لحاظ مصرف تریاک با صدرنشینی ایران:

+ایرانیا سالانه ۴۵۰۰۰۰ کیلوگرم تریاک مصرف میکنن!

​🔜 @Business_News

🔲⭕️ حداقل حقوق کارگران در ایران و کشورهای منطقه

​🔜 @Business_News

🔲⭕️ ایران ۲۰۰ میلیون شد!!!

روزهاست بر آنم که جمعیت ادعایی احزاب، سازمان‌ها و لیدرهای قومی ایران را پژوهش کنم و چند و چون آن را بکاوم.

سراغ منابع و مأخذ معتبر هر کدام رفتم؛ حتی‌الامکان معتبر. مثلاً درباره آذری ـ ترک‌ها، به آمارهای ارائه‌شده از سوی ابوالفضل ایلچی‌بیگ، رئیس‌جمهور پیشین جمهوری آذربایجان، الله‌شکور پاشازاده، رئیس اداره مسلمانان قفقاز، محمدعلی چهرگانی، الهام علی‌اف، برآوردهای دانشگاه باکو و قس‌علی‌هذا مراجعه کردم؛ همچنین به ادعاهای لیدرها و احزاب کرد، بلوچ، عرب و...

چکیده این ادعاها درباره برخی، فقط برخی، از اقوام ایران در حالت حداکثری چنین است:

۱- آذری/ترک: ۵۰ میلیون
۲- کرد: ۱۸ میلیون
۳- عرب: ۷ میلیون
۴- لر: ۶ میلیون
۵- بلوچ: ۴/۸ میلیون
۶- گیلک: ۴/۸ میلیون
۷- مازندرانی: ۴ میلیون
۸- قشقایی: ۳ میلیون
۹- ترکمن: ۳ میلیون
۱۰- سیستانی: ۲ میلیون
۱۱- لک: ۲ میلیون
۱۲- بختیاری: ۲ میلیون
۱۳- تالش: ۱ میلیون
۱۴- اچمی/لارستانی: ۱ میلیون
۱۵- تات: حدود ۰/۵ میلیون
جمع این ارقام ≈ ۱۰۵ میلیون نفر.

این در حالی است که در یکی از برآوردهای سیا، فارسی‌زبانان ایران حدود ۵۷ درصد جمعیت برآورد شده‌اند؛ یعنی با فرض جمعیت ۹۰ میلیونی، حدود ۵۱/۳ میلیون نفر. بنابراین، با همان محاسبات، جمع دو رقم به ۱۵۶/۳ میلیون نفر می‌رسد!

ولی این فقط درباره ادعاهای حداکثری ۱۵ گروه است؛ آن هم فقط برخی از گروه‌های قومی و زبانی ایران.

ایران نشیمن دستکم ده‌ها گروه قومی، زبانی، گویشی و مذهبی دیگر نیز هست. پس اگر قرار باشد جمعیت ادعایی همه آنها را هم جداگانه به این ارقام نیفزاییم، چه خواهد شد؟

آن‌گاه منِ بهبهانی که نه ترکم، نه کرد، نه فارس، نه عرب، نه لر و نه...، اصلا در آمار جمعیتی ایران کجا قرار می‌گیرم؟!


و ایضا تکلیف یارسان‌ها، کولی‌ها/غربتی‌ها، چرکس‌ها، زرتشتیان، منداییان، گرجی‌ها، یهودیان، آشوریان، ارمنی‌ها، بندرلنگه‌ای‌ها، رودانی‌ها، مینابی‌ها، بشاگردی‌ها، بندری‌ها، الوندی‌ها، فراهانی‌ها، دلیجانی‌ها، تفرشی‌ها، آمره‌ای‌ها، وفسی‌ها، آشتیانی‌ها، محلاتی‌ها، خوانساری‌ها، جرقویه‌ای‌ها، اردستانی‌ها، نایینی‌ها، نطنزی‌ها، گزی‌ها، لاسگردی‌ها، سرخه‌ای‌ها، شهمیرزادی‌ها، سنگسری‌ها، ابیوردی‌ها، قره‌داغی‌ها، قراگوزلوها، خلج‌ها، افشارها، دامغانی‌ها، سمنانی‌ها، کاشانی‌ها، یزدی‌ها، شوشتری‌ها و ده‌ها گروه دیگر چه می‌شود؟

باور کنید اگر مجموع جمعیت ادعایی هر گروه قومی، زبانی، گویشی و... را به این ۱۵۶/۳ میلیون نفر بیفزاییم، جمعیت ایران همین حالا باید از ۲۰۰ میلیون نفر هم فراتر رفته باشد!

خب، دیگر جمهوری اسلامی چه غمی و هراسی از کاهش رشد زایش دارد؟کریمی‌پور جمعیت مملکتش را یک‌روزه به حد انتظارشان رساند!

ای وای بر ایران خسته و پژمرده شده، با این همه «پان»!

#یدالله_کریمی_پور

​🔜 @Business_News

🔲⭕️ ملا هبت الله توانست و ما نتوانستیم !

✍️حامد پاک طینت

قیمت دلار در افغانستان از حدود ۱۰۳ افغانی به ازای هر دلار به ۶۵ افغانی کاهش داشته است!

بله. درست خواندید!

طی ۴ سال گذشته نرخ دلار در افغانستان نه تنها ثابت نبوده بلکه بیش از ۳۷% ارزان شده یا به عبارتی پول ملی تقریبا سالی ۱۰% قدرتمندتر شده است!

مقصود ما البته این نیست که اگر مردم مقاوم ایران جای خرید دلار طی چهار سال گذشته افغانی خریده بودند امروز ۳۷% سود بالاتری کسب کرده بودند بلکه ما به دنبال این هستیم که چگونه یک حکمرانی دٌگم و عقب مانده با عقایدی افراطی در دین و مذهب و اساسا ایدئولوژیک توانسته در مدیریت اقتصادی کشور موفق عمل کند و ما بیش از چهار دهه است هشتمان گروی نهمان است!

راز موفقیت طالبان در افغانستان تفکیک ایدئولوژی از مکانیزم اداره اقتصاد در کشور است.

درست است که طالبان در حوزه اجتماعی بخصوص زنان و بخش فرهنگ به شدت ایدئولوژیک و تک بعدی عمل کرده اما به هیچ وجه این نگاه را به تجارت و تولید و به طور کل اقتصاد تسری نداده است.

تولید، تجارت خصوصی، احترام کامل به مالکیت خصوصی، نظام مدرن تعرفه ای برای گمرک و استفاده از منابع در مسیر تولید، احترام کامل به اقتصاد آزاد و به حداقل رساندن دخالت دولت در قیمت گذاریها، فعالیت آزاد صرافی ها، تجارت آزاد طلا، سرمایه گذاری های معدنی، مشارکت های جذاب برای سرمایه گذاری های خارجی با تضامین امنیت کامل جانی و مالی موجب شده این حکومت ایدئولوژیک یک اقتصاد غیر ایئولوژیک و کاملا عملگرا را در کشور حاکم کند!

طالبان فهمید که برای سر و سامان دادن به وضعیت مملکت لازم است از رویارویی مستقیم با آمریکا صرفنظر کند حتی اگر لازم نباشد با آمریکا رابطه رومانتیکی برقرار کند بنابراین ضمن پرهیز از سرشاخ شدن با آمریکا و به چالش کشیدن قدرت نظامی او و برغم وجود تحریم ها، معامله گری محدود و پشت پرده را با آمریکا مدیریت کرد و همزمان روابط گرمی به چین، روسیه، ایران، قطر، امارات، هند و کشورهای آسیای میانه برقرار کرد تا از طریق آنها به تجارت، سرمایه، مسیرهای ترانزیتی و دیپلماسی فعال دست یابد

طالبان حتی مثل یک تاجر فهیم سعی کرد بدون درگیر کردن خود در منطقه نهایت استفاده خود از شرایط امروز را کسب کند. افغانستان ساکت و آرام در حال تبدیل از یک کشور حائل به یک کشور کوریدوری است.

افغانستان امروز مسیری فعال بین چین و آسیای مرکزی است؛ کوریدوری بین ایران، پاکستان و چین است، کوریدوری بین روسیه، آسیای میانه و پاکستان است.

ضعیف شدن اقتصاد و تولید در ایران وابستگی افغانستان به ما که یک سوم واردات آنها را بعهده داشتیم کاهش خواهد داد و طالبان بی شک به تنوع تامین کنندگان و خروج اتکا از ایران روی خواهد آورد و جای آن امتیازات بزرگتری از ایران درخواست خواهد کرد.

شاید باور آن سخت باشد اما همین افغانستانی که برقی برای کار نداشت در حال تبدیل شدن به پل انرژی آسیای میانه شده تا جایی که برق مازاد قرقیزستان و تاجیکستان از طریق این کشور به پاکستان ترانزیت می شود و همین پروژه ۱۳۰۰ مگاواتی منجر به توسعه زیرساخت انرژی در افغانستان شده است تا جایی که حتی دانه درشت های صنعت برق در ایران ترجیح میدهند جای ایران در افغانستان سرمایه گذاری کنند!

ایرانی ها حتی حاضرند جای ایران در معادن افغانستان سرمایه گذاری کنند تا از مشکلات و موانع ایرانی عبور کنند

از رسانه ها و شایعاتی که اقتصاد افغانستان را هنوز عقب مانده جلوه می دهند فاصله بگیرید و از مراجع قابل اعتماد در خصوص تغییرات شگرفی که طی این یکی دو سال پدید آمده پرس و جو کنید. بله هنوز این کشور درگیر فقر گسترده، نابرابری، بیکاری، کسری تجاری و ضعف سیستم بانکی است اما مدیریت موفق تورم، نرخ مواد غذایی را در یک سال گذشته ۱۵% کاهش داده درست در همسایگی کشوری پرمدعا که در همین مدت ۱۳۰ درصد تورم مواد غذایی داشته است.

قدرت پول ملی را افزایش داده و با خاموش کردن موتور خلق پول، سیاستهای جدی مقابله با کسری بودجه، ترویج تجارت سالم و بی مداخله، تشویق سرمایه گذاری خارجی، مبارزه جدی با فساد و جلوگیری از تضاد منافع دولتمردان با فعالان اقتصادی علائمی مثبت از روندی را خلق کرده که افقی روشن را نوید می دهد.

غرب و شرق را دیگر فراموش کنید! برای دولتمرد ایرانی که برای یک سفر آموزشی، حتی دیگر هواپیمایی نمانده، امروز شاید یک سفر زمینی به کابل آخرین فرصت یادگیری باشد!

​🔜 @Business_News

🔲⭕️ امروز سفیر فرانسه توی ایران رو احضار کردن بابت پاسخگویی به نحوه رفتار بد و سرکوب اعتراضات صنفی دانش آموزان در فرانسه‌
😐😂

​🔜 @Business_News

💪 تکنیک آموختنی است و تجربه به دست می‌آید، اما بدون نگرش و باور فردی، هیچ مهارتی پایدار نخواهد بود

در پاسخ به پرسشی درباره اولویت تکنیک یا نگرش در موقعیت دفاعی، دیدگاه مربی بر تقدم نگرش تأکید دارد؛ چراکه مهارت‌های فنی در طول زمان شکل می‌گیرند، اما شرط اثربخشی آن‌ها باور به مسیر است. این قاعده به ورزش محدود نمی‌شود و در تمام فضاهای رقابتی جریان دارد:

• مهارت، ارتباطات و استعداد اولیه ممکن است برای دیگران مزیت آغازین بسازد.
• آمادگی مداوم برای یادگیری و استمرار در روزهای دشوار کاملاً در کنترل شماست.
• در طول زمان، ذهنیت مستحکم می‌تواند برتری افراد بااستعدادتر را خنثی کند.

▪️استعداد تنها نقطه شروع را تعیین می‌کند، اما نگرش مشخص می‌سازد که با این مزیت چه دستاوردی حاصل خواهد شد. نرسیدن به جایگاه نخست در ابتدای مسیر، هرگز به‌معنای ناممکن بودن دستیابی به آن نیست.

🔅 @business_news

🔲⭕️ ازدواج صوری با یک جانباز و استفاده از سهمیه

ازدواج صوری با یک جانباز و استفاده از سهمیه ۲۵ درصدی او راهکار جدید قبولی در کنکور بعضی از دانش آموزان است.

ماجرا از این قرار است که شخصی که درصد قابل قبولی جانبازی دارد، از ۴ دختر داوطلب کنکور خواسته است تا در ازای چندین میلیون پول آنان را به عقد دائم به صورت سوری خود درآورد.

به این ترتیب این چهار دختر همسر جانباز محسوب شده و از سهمیه ۲۵ درصدی جانبازی استفاده کردند و توانستند رتبه قابل قبولی در کنکور کسب کنند.

 پس از قبولی در کنکور، آنها از شخص جانباز طلاق گرفته و چون ارتباطی وجود نداشته است، اسم شخص نیز از شناسنامه آنان پاک شده است.

گفته شده است که بسیاری از افرادی که در رشته پزشکی قبول می شوند با استفاده از سهمیه های مختلف این کار را انجام می دهند.

بسیاری از کاربران معتقدند که این روش جدید بسیار عجیب بوده و افرادی که نمی توانند درصدهای خوبی در کنکور اخذ کنند از روش های این چنینی استفاده می کنند که بسیار غیراخلاقی و حق‌کشی است.

در مقابل عده ای ای دیگر از کاربران معتقدند که این سهمیه حق افرادی است که پدر آنان جانباز شده است و نتوانسته بخوبی در موفقیت فرزندان خود بکوشد اما سواستفاده از آن کار بسیار نادرستی می باشد.

اینجا ایران است 😐

🗯 بنظرتون قراره چند نفر زیردست این پزشکان سهمیه ای جان خودشون رو از دست بدن

https://t.me/IranBusinessSchool/5000

​🔜 @Business_News

🟢تحلیل رمان تپلی؛

👤تحلیل گر: نامشخص

✍️ گی دو موپاسان

👈یکی از ماندگارترین و تکان‌دهنده‌ترین داستان‌های کوتاه ادبیات جهان، *«تُپُلی»* (Boule de suif) اثر گی دو موپاسان، نویسنده نامدار فرانسوی است؛

داستانی که نخستین‌بار در سال ۱۸۸۰ منتشر شد و از مشهورترین آثار او به شمار می‌رود.

داستان در جریان جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ اتفاق می‌افتد.

گروهی از مردم، برای فرار از نیروهای پروسی، سوار یک کالسکه می‌شوند:

اشراف،
بازرگانان،
یک کارخانه‌دار،
یک جمهوری‌خواه
و دو راهبه؛
و در کنار همه آنها زنی به نام الیزابت روسه که به دلیل شغلش لقب *«تُپُلی»*
گرفته است.

در آغاز، بسیاری از مسافران با تحقیر و انزجار به او نگاه می‌کنند؛ گویی حضور او لکه‌ای بر

*«آبرو»*
و *«شرافت»*

آنان است.

اما چند ساعت بعد، وقتی گرسنگی بر آنها غلبه می‌کند، معلوم می‌شود تنها کسی که برای سفر غذا همراه آورده، همین زن مطرود است.

او بدون حساب‌گری، غذایش را با دیگران تقسیم می‌کند؛ همان کسانی که تا چند لحظه پیش حاضر نبودند او را هم‌سطح خود بدانند.

ماجرا زمانی تلخ‌تر می‌شود که افسر پروسی اعلام می‌کند کالسکه اجازه حرکت ندارد، مگر آنکه *تُپُلی* خواسته او را بپذیرد.

او ابتدا مقاومت می‌کند؛ نه از سر خودخواهی، بلکه به‌دلیل غرور، باورهای شخصی و مخالفتش با تسلیم شدن در برابر اشغالگر.

اما اتفاق عجیب اینجاست:

همان آدم‌هایی که ابتدا از شنیدن درخواست افسر خشمگین شده بودند، به‌تدریج شروع به فشار آوردن بر تُپُلی می‌کنند.

اشراف،
بازرگانان،
ثروتمندان و حتی کسانی که خود را
مذهبی و اخلاق‌مدار می‌دانند، هرکدام به شیوه‌ای تلاش می‌کنند او را قانع کنند که
*«برای مصلحت جمع»*
کوتاه بیاید.

مذهب،
میهن‌پرستی،
منطق،
مصلحت
و حتی استدلال‌های اخلاقی، همه به ابزارهایی برای متقاعد کردن یک زن تبدیل می‌شوند تا کاری را انجام دهد که خودِ همان افراد تا چند ساعت پیش آن را ننگ و بی‌اخلاقی می‌دانستند.

و اینجاست که نبوغ موپاسان آشکار می‌شود:

او نشان می‌دهد اخلاق، وقتی پای منفعت شخصی در میان باشد، چگونه می‌تواند برای توجیه هر کاری تغییر شکل دهد.

*تُپُلی* سرانجام برای نجات همه مسافران تسلیم می‌شود.

کالسکه دوباره به راه می‌افتد.

اما حالا همان جماعتی که برای آزادی خود به او نیاز داشتند، دوباره از او فاصله می‌گیرند؛

غذاهایشان را بیرون می‌آورند و می‌خورند، در حالی که *تُپُلی* تنها، گرسنه و تحقیرشده، در گوشه کالسکه نشسته است.

آنان دوباره از میهن،
شرافت،
اخلاق،
مذهب
و پاکدامنی

سخن می‌گویند؛
اما کسی حاضر نیست به زنی نگاه کند که بهای آزادی همه آنان را پرداخته است.

موپاسان در این داستان، بیش از آنکه درباره *«فاحشگی»*
سخن بگوید، درباره ریاکاری اجتماعی حرف می‌زند.

شاید پرسش واقعی داستان این نباشد که
*«فاحشه کیست؟»*
بلکه این باشد:

چه کسی واقعاً شرافت خود را فروخت؟

زنی که برای نجات دیگران قربانی شد؟

یا کسانی که اخلاق و ارزش‌هایشان را تا زمانی دوست داشتند که هزینه‌ای برایشان نداشت؟

و شاید به همین دلیل است که بیش از یک قرن پس از انتشار داستان، *«تُپُلی»*
هنوز خواندنی است؛
چون شخصیت‌های آن فقط متعلق به فرانسه قرن نوزدهم نیستند.

آنها می‌توانند در هر جامعه‌ای، در هر زمان و در میان هر طبقه‌ای دوباره ظاهر شوند.

گاهی

*«فاحشه‌های واقعی»*

کسانی نیستند که جامعه با این عنوان تحقیرشان می‌کند؛
بلکه کسانی‌اند که شرافت،
اخلاق
و باورهایشان
را در نخستین معامله با منفعت شخصی می‌فروشند.

🔅@sibeeshgh

🔲⭕️ اگه پول داشته باشی طلا میخری یا دلار و یا .....

​🔜 @Business_News

🔲⭕️ چرا جنگ سوم قطعی است؟

صلاح الدین خدیو

۱. شانس احیای تفاهم اسلام‌آباد نزدیک به صفر است. امری که به هدف اصلی مذاکراتی ایران در ماه‌های اخیر تبدیل شده است. هدف پنهان آمریکا از دادن امتیازات فراوان‌ به ایران در پایان جنگ دوم صرفا خرید زمان به قصد احداث و گشایش کریدور جنوبی تنگه هرمز بود. امری که به صورت نسبی محقق شده است.
از طرف دیگر ایران با درک این مهم، ابدا حاضر به دادن امتیاز در مساله هسته‌ای نیست و می‌خواهد با استفاده از کارت هرمز تا می‌تواند بحث بر سر هسته‌ای را به تعویق اندازد.

۲. ایران و آمریکا به علت بی‌اعتمادی مطلق به یکدیگر قادر به تنش‌زدایی صد در صد نیستند.
اکنون اهداف طرفین روشن است. ایران به دنبال طی دوره ترامپ به هر قیمت و تعامل با دولت بعدی است. آمریکا هم ناامید از تغییر رفتار ایران، در پی کاهش ظرفیت‌های بقا و تداوم نظام است.
طرفین‌ برای نیل به این دو هدف متضاد در مسیر خود به تناسب به تاکتیک‌هایی چون جنگ محدود، ضربه‌زنی و مذاکرات مقطعی می‌پردازند.

۳. تحول مهمی که احتمالا رخ داده، همراهی دولت‌های عرب همسایه با سیاست‌ امنیتی جدید آمریکا و اسرائیل در منطقه است.
تبعیت کامل از تحریم‌های بی‌سابقه جدید علیه ایران، حضور در نشست نتانیاهو و بن زاید، بحرانی شدن مجدد مساله یمن و استفاده موثر ایران از اهرم آن و گرم شدن روابط ریاض و ابوظبی تحولاتی هستند که مجموعا کشورهای خلیج فارس را از ایران دور و به سمت همکاری با آمریکا و اسرائیل رانده است.
این ارزیابی حتی شامل عمان هم می‌شود که پیش از این ابن سیاست محتاطانه‌تری داشت.
به عبارت دیگر اگر در گذشته عرب‌های خلیج فارس از بیم انتقام‌جویی ایران و تهدید مسیرهای انتقال انرژی در مواردی خواهان کاهش سطح تنش می‌شدند اکنون احتمالا به جز قطر حاضر به پرداخت هزینه‌های بازتعریف نظم منطقه‌ای و ترسیم ساختارهای امنیتی جدید می‌باشند.

۴. به نظر می‌رسد ایران در ترسیم استراتژی خود بیش از اندازه روی انتخابات آمریکا حساب کرده است. حتی به فرض شکست محتمل جمهوریخواهان نمی‌توان از ایجاد محدودیت‌های نهادی علیه دولت مستقر با اطمینان سخن گفت.
حتی می‌توان انتظار نوعی سخت‌تر شدن مواضع ترامپ را نیز داشت که در پایان دومین دوره ریاست چیزی برای از دست دادن نخواهد داشت.

۵. تحریم‌های جدید مستقیما تاب‌آوری اجتماعی ایران را هدف قرار داده است. محاصره دریایی، تحریم هوایی و بانکی، تحریم صنایع کلیدی خودروسازی، فولاد و پتروشیمی، الگویی بی‌سابقه و قابل قیاس با عراق دهه نود ایجاد کرده و تحمل دو سال باقیمانده ترامپ را دشوارتر از قبل می‌کند. بسته به آهنگ فرسایش اقتصادی در ایران و کاهش تاب‌آوری اجتماعی، موضع آمریکا سخت‌تر و اشتیاق آن برای بده‌بستان با ایران کاهش می‌یابد.

۵. نقل و انتقالات جدید نظامی در منطقه، رایزنی‌های امنیتی، کاهش مشکوک عملیات آفندی آمریکا‌ در خلیج فارس می‌تواند نشانه‌ای از مقدمات یک تهاجم بزرگ باشد. در کنار اینها وقوع حوادث تروریستی مشکوک در پایگاه فرفورد انگلیس، پرواز فلای دوبی و مطرح شدن مجدد فعالیت در سایت‌های زیرزمینی هسته‌ای، حاکی از آماده‌سازی افکار عمومی غرب برای جنگی تازه است. البته واشنگتن بجای مدل عراق و بکارگیری گسترده نیروی زمینی بیشتر به الگوی سوریه می‌اندیشد. یعنی ترکیبی از اقتصادی  و عملیات نظامی هدفمند. استراتری دفاعی ایران مانند سابق مبتنی بر دو اصل است: انتقال بخشی از فشار اقتصادی به اقتصاد جهان از رهگذر ناامن نگه داشتن هرمز و تهدید زدن زیرساخت‌های حیاتی منطقه در صورت مواجهه با حمله‌ای ویرانگر.

​🔜 @Business_News

🔲⭕️ دیگر نمی‌صرفد.

✍️سردار فتوحی

نمی‌صرفد معلم باشی. معلمی تعریف می‌کرد مغازه‌داری که مغازه‌اش کنار مدرسه بود، از محل سکونتش تا مغازه، که فقط دو کیلومتر فاصله داشت، هفت دانش‌آموز را سوار می‌کرد و از هرکدام ماهانه دو میلیون و پانصد هزار تومان می‌گرفت؛ یعنی برای رفتن به مغازه و برگشتن به خانه، با همان بچه‌هایی که در مسیر سوار می‌کرد، به اندازه حقوق یک معلم درآمد داشت. حالا معلمی که کیلومترها دورتر به مدرسه می‌رود واقعاً می‌صرفد مدرسه برود؟

☑️می‌گفت با راننده‌اش(سرویس مدرسە) حرف زدم و گفتە با این گرانی ماشین، قطعات، تعمیرات، بنزین و دستمزد تعمیرکار، واقعاً نمی‌صرفد.

☑️پرستار هم با حقوقی که به اندازه درآمد یک سرویس است، می‌گوید واقعاً نمی‌صرفد سر کار برود.

☑️فروشنده‌ها و کاسبان می‌گویند هرچه بفروشیم، خودمان دیگر توان خریدنش را نداریم؛ بهتر است مغازم بستە شود چون نمی‌صرفد.

☑️ خریدار می‌گوید نمی‌صرفد بخرم چون گران است بهتر است کمتر بخورم و کمتر بپوشم و کمتر مصرف کنم.

☑️بیمار می‌گوید بیمارم، اما نمی‌صرفد دکتر بروم و آزمایش بدهم یا دارو بگیرم.

☑️ماشین خراب می‌شود و صاحبش می‌گوید نمی‌صرفد تعمیرش کنم.

و این «نمی‌صرفد» دیگر فقط از جیب مردم نیست؛ بلکه معلق کردن خود زندگی است: نمی‌صرفد ازدواج کنم، نمی‌صرفد بچه‌دار شوم، نمی‌صرفد دانشگاه بروم؛ و...

دیگر نمی‌صرفد صبح از خواب بیدار شد و حتی مرگ و خودکشی هم نمی‌صرفد، چون آدم همیشه خیلی دیر خودش را می‌کشد یعنی بعد از کلی عذاب و رنجی که کشیده است اقدام به خودکشی می‌کند.

همه این «نمی‌صرفد»ها را از جایی باید پرداخت، و آنجا دیگر جیب ما نیست بلکه جسم و روان ماست؛ در چنین وضعی، «نمی‌صرفد» به یک سازوکار "حذف" تبدیل می‌شود. گوشت را حذف می‌کنیم، مهمانی را حذف می‌کنیم، از تغذیه می‌زنیم، از درمان می‌گذریم، تفریح و آرامش را حذف می‌کنیم. بنابراین هزینه‌ای را که دیگر نمی‌توانیم با پول بپردازیم، با بدن و روان خود پرداخت می‌کنیم. این وضعیت چیزی را از مردم می‌گیرد که در هیچ فیش حقوقی نوشته نمی‌شود: "مابه‌تفاوت زندگی از روان و جسم خود خرج کنید"

نتیجە این خرج کردن از روان و جسم، شوریدن علیه یکدیگر است. سری به فضای مجازی بزنید می‌دانید همه باهم درگیر شده‌اند، به هر گروه دیگری فحاشی می‌کنند و ... ولی دیگر «نمی‌صرفه» به منطق مشترک زندگی‌اشان تبدیل شده است.

​🔜 @Business_News