بُرش کتاب

باید که انسان بارِ رنج بر دوش کشد،
و جام اندوه سر کشد،و بیاموزد و از یاد ببرد،
و بازگردد به دره ی ظلمت، زادگاهِ خویش،
تا از سرگیرد کارِ بی‌فرجام را.

بزرگ ترین اشتباه انسان این است
که تمام عمرفکر کند هنوز وقت دارد...!

ما در دورانی زندگی می‌کنیم که اکثرمان به‌حال خودمان واگذاشته نشده‌ایم و مکالمات تلفنی، پیغام‌های نوشتاری، توئیتر، فیسبوک و اسکایپ ضامن ارتباط و تعاملمان با دیگران هستند.

دسترسی به‌خلوت و انزوا نادرتر و دشوارتر از پیش شده است، علی‌الخصوص به‌این دلیل که ما خودمان انتخابمان این بوده است که معاشرت‌ها را جایگزین خلوت و خلوت‌گزینی کنیم. شاید بزرگترین مسئله دوران ما احساس تنهایی مفرط نیست بلکه فقدان خلوت و انزواست.

سخته منتظر اتفاقی باشی که می‌دونی شاید هیچ‌وقت اتفاق نیفته، اما سخت تر از اون بیخیال چیزی شدنه، وقتی می‌دونی که اون تمام چیزیه که می‌خوای.

صداقت از دید من نوعی چالش روزمره است. همیشه بخشی از وجودم می‌خواهد ولو شده به مقدار مختصر به داستان زندگی‌ام پر و بال دهد و آن را جذاب‌تر و رنگین‌تر کند. بخشی از وجودم دوست دارد مرا بهتر از آنچه هستم جلوه دهد یا می‌خواهد کاری کند که برای رفتار نامناسب خود بهانه‌ای بیاورم.

اما حالا سخت تلاش می‌کنم با چنین انگیزه‌هایی مبارزه کنم.
با وجودی که کار دشواری است، اما انسان‌ها در این راه ابزار ساده و مفیدی به نام صداقت و راستگویی در اختیار دارند.

تا حد امکان، هرچه می توانید کمتر درباره ی کارهای خود صحبت کنید؛ آن هم تنها با کسانی که به شما دلگرمی و الهام می بخشند.

چون دنیا پُر از آدم هایی است که "نفوس بد" می زنند.
مردمی که تنها بلدند بگویند:
"اینکه محال است!" یا "واقعا که تو زیادی بلند پروازی!"

احساسِ انسان
نابود نمی‌شود.

خیلی چیزها اعتبارشان در دشوار بودن‌شان است.
زندگی هم فی‌الواقع آسان نیست. البته می‌شود آسانش گرفت؛ امّا همانقدر که آسانش بگیری از عُمقش کاسته می‌شود، و این نشان میدهد که عمق، دشوار است و دلپذیر.

کی شنیده دنیا با کتاب خوندن سروسامون بگیره؟ دنیا دست آدماییه که نمی‌دونن کتاب چیه!

کشتنِ یک دروغ بسیار سخت‌تر از شکستن یک سپاه است.

معتقد بود که سرچشمه همه عیب های آدمی دو چیز است؛
یکی بیکاری و دیگری اعتقاد به خرافات
و دو فضیلت نیز بیشتر وجود ندارد؛
یکی کار و دیگری خرد

به این باور رسیده‌ام که چیزی را نمی‌توانی جبران کنی و دوباره درست بگذاری‌اش سرجایش. این را از جلسات روانکاوی یاد گرفته‌ام. حفره‌های زندگی‌ات همیشگی هستند. تو باید در اطرافش رشد کنی؛ مثل ریشه‌های درخت که از اطراف سیمان بیرون می‌زنند؛ باید خودت را از لابه‌لای شیارها بیرون بکشی.

قهرمانانِ مرده مثل زامبی‌ها هستند؛ آن‌ها به محض اینکه بمیرند، دوباره زنده می‌شوند و دیگر به این راحتی‌ها کشته نمی‌شوند.