Blue vision

در اغاز روزِ بدترین آخرین روز کاری هفته قاصدکی روی زمین هنگام انتظار من می‌رقصید.
خورشید هنوز از پشت برف‌های سفید بیرون نزده بود که آن سفیدک کوچک کمی نزدیک آمد، و دور شد.
بازهم نزدکی تر آمد، نزدیک و نزدیک‌تر. آخر آنقدر نزدیک شد که توانستم دستم را دراز کنم و آن را بردارم.
تازه شکفته می‌ماند.
خواستم آرزویم را بگویم موعود فرا رسید، آن را در مشتم قفس کردم و تا مقصد انتظار کشیدم.
همین که رسیدم بی درنگ دستانم که عرق کرده بودند را از هم گشودم، هنوز آنجا بود، بی قرار ولی همچنان رقصان.
قاصدک وظیفه شناسم که آرزویش را شنید پرید، گویی که تا قبلش به پایش زنجیری وصل بود و تا آرزو را نمی‌شنید نمی‌توانست پستش را ترک کند.
آرزو آنقدر عمیق بود که قاصدک فقط تحمل شنیدن همان یکی را داشت.

نمی‌توانم بنویسم. انگار نوشتن کار باطلی است. یک کار غیراصلی است. دیگر می‌خواهم گوشۀ اطاق بنشینم و چشم‌هایم را روی هم بگذارم و ‌هرچه را که پیش خواهد آمد در ذهنم بسازم و تماشا کنم.

دلم میخواهد تورا در پیچ مویم نگه دارم؛ ولی این روزها دیگر موهایم هم خسته‌اند و تار به تار صاف‌تر و شکننده تر می‌شوند. آنها دیگر حتی خودشان‌ را هم نگه نمی‌دارند، چه برسد به تو.

من رو به کیانا

کلتو من از پنجره میدیدم داری میای بعد در لحظه با یه قیافه😲🫨 اینجوریی دیدم کلت از پنجره معلوم نمیشه🤣🤣🤣

من درحال لو دادن اتفاقات خانوادگی:

من تو اتاق فق میخندیدم🤣

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣