ای غریبه‌ها، من که نمی‌دانم این عمری که می‌گذرد، برای شما چطور است. اما می‌خواهم از امروز به بعد، شاد باشید. زندگانی چیزی نیست جز یک بازی که تنها خودش در آن برنده می‌شود. و فکر نکن ما بازنده‌های همیشگی این بازی هستیم، ما تماشاچیانی‌ بودیم که فکر می‌کردیم باید در این بازی شرکت کنیم و کردیم، و نتیجه هرچه که بود، واضح و روشن به ما گفت ما این‌کاره نیستیم. عزیزکم، رنج و غمی که داری، مال من! برو به دنبال شادی و پیدایش‌ کن. صد سال دیگر کسی نمی‌گوید او جلوی زندگی ایستاد و بلاخره برنده‌ی بازی شد! می‌گوید شجاع بود و توانست با هر پیشامدی، زندگی کند و شاد باشد. نمی‌خواهم بگویم روزهای خوب نزدیک است، چون این جمله‌ را بارها گفته‌اند و روز خوبی از راه نرسید. فقط می‌خواهم بدانی شاید خودت باید روز خوب بسازی و منتظر ساخته‌ شدنش‌ نباشی. همین! و بدان شادی نباید چیز زودگذری‌ باشد، شادی تنها سهمی‌ست که ما از این زندگی داریم. فراموش نکن که بودنش هرچقدر کوتاه و کم، باز ارزشمند است. فراموش نکن ده سال بعدی‌ هم قرار است وجود داشته باشد و از راه برسد؛ بگذار داستانی برای گفتن داشته باشی، حتی اگر در آن بگویی: «هیچ‌کاری نکردم، اما خوشحال بودم.»