ما به‌طرزی خطرناک به «دولتِ قیم‌مآب» نزدیک شده بودیم؛ به جامعه‌ای که در آن درآمد شما ــ و در نتیجه سطح زندگی‌تان ــ نه حاصل دوراندیشی یا کوشش، بلکه نتیجهٔ خواسته‌های گروه‌های فشار یا بخشش‌های دولت است.
دولتِ قیم‌مآب، دولتی متکبر است. فرض می‌کند می‌تواند پول شما را بهتر از خودتان خرج کند؛ بااین‌حال، در وهلهٔ نخست از شما انتظار دارد برای تأمین همان پول کار کنید.
دولتِ قیم‌مآب، دولتی فقیرکننده است. به‌جای تمرکز بر آفرینش ثروت و فعالیت‌های کارآفرینانه، بر سیاست تمرکز می‌کند. دولت‌ها، اتحادیه‌های کارگری و رهبران صنعتی وقت خود را صرف مشاجره بر سر چگونگی تخصیص منابع می‌کنند، نه ایجاد آن منابع. مردم درمی‌یابند که دست‌کاری‌کردن نظام، از کار صادقانه سود بیشتری دارد. این وضعیت به پرداختِ بیشتر و تولیدِ کمتر می‌انجامد. و هنگامی که هزینه‌های دولت از تولید پیشی بگیرد، نتیجه کاهش سطح زندگی خواهد بود.
دولتِ قیم‌مآب مردم را از کرامت محروم می‌کند. هزینه‌کرد دولت و تورم، آنچه را مردم برای خود به دست آورده‌اند از میان می‌برد. این دولت، پاداش و مسئولیت را از اکثریتی دریغ می‌کند که می‌خواهند سخت کار کنند و از خانواده‌هایشان مراقبت کنند. هیچ فضیلت اخلاقی‌ای در این نیست که توان پس‌انداز یک فرد را با مالیات بگیرید و در عوض، کمک‌هزینه‌ای دولتی به او بدهید. اگر حقِ مسئولیت‌پذیری را از مردم بگیرید، در عمل به‌جای تقویت خانواده، بنیاد آن را سست می‌کنید.
اما تراژدی واقعی دولتِ قیم‌مآب این است که ابزارِ لازم برای دلسوزی را ندارد. نمی‌تواند از نیازمندترین افراد مراقبت کند. نمی‌تواند آن میزان ثروتی را ایجاد کند که برای کسانی که واقعاً قادر به تأمین زندگی خود نیستند، سطح زندگی شایسته‌ای فراهم آورد.

مارگارت تاچر؛ سخنرانی در کنفرانس زنان محافظه‌کار (۱۹۸۰)

@austro_libertarian