🔻 گوهرسنگ؛ گنجی فراتر از استخراج

🔹 در حالی ایران از تنوع قابل‌توجهی از گوهرسنگ‌های قیمتی و نیمه‌قیمتی برخوردار است، سهم این ثروت طبیعی از اقتصاد معدن و تجارت جهانی همچنان فاصله زیادی با ظرفیت‌های کشور دارد.

🔹 فیروزه نیشابور، عقیق، گارنت، آمتیست و ده‌ها نوع سنگ زینتی دیگر در پهنه‌های مختلف کشور شناسایی شده‌اند، اما بخش مهمی از ارزش اقتصادی آنها پیش از آنکه به محصول نهایی تبدیل شود، در حلقه‌های پایین‌دستی زنجیره و خارج از کشور ایجاد می‌شود.

🔹 مسئله اصلی صنعت گوهرسنگ ایران، بیش از آنکه کمبود ذخایر باشد، به ضعف در اکتشاف تخصصی، فرآوری، تراش، استانداردسازی، برندسازی و بازاریابی بین‌المللی بازمی‌گردد.

🔹 در شرایطی که کشورهای دارای ذخایر محدود توانسته‌اند با توسعه صنایع پایین‌دستی سهم قابل‌توجهی از بازار جهانی به دست آورند، خام‌فروشی و فعالیت‌های پراکنده در ایران موجب شده بخش بزرگی از ارزش افزوده این صنعت نصیب دیگران شود.

🔹 از سوی دیگر، تغییر ذائقه بازار جهانی و افزایش توجه مصرف‌کنندگان به اصالت، منشأ و هویت محصولات، فرصت تازه‌ای برای ایران ایجاد کرده است.

🔹 برخورداری از پیشینه تاریخی در سنگ‌تراشی و جواهرسازی، تنوع زمین‌شناسی و وجود مناطقی با ظرفیت تبدیل شدن به قطب‌های تولید و گردشگری گوهرسنگ، می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری یک صنعت صادرات‌محور باشد.

🔹 صنعتی که برخلاف بسیاری از فعالیت‌های معدنی، با سرمایه‌گذاری نسبتاً محدود در کارگاه‌های فرآوری و طراحی، ظرفیت بالایی برای اشتغال‌زایی و خلق ارزش دارد.

🔹 با این حال، تحقق این ظرفیت در گرو عبور از نگاه «استخراج‌محور» و حرکت به سمت ایجاد یک زنجیره کامل از معدن تا بازار است؛ زنجیره‌ای که اکتشاف علمی، تربیت نیروی متخصص، آزمایشگاه‌های معتبر، صدور شناسنامه، فناوری، طراحی، برند ملی و دسترسی به بازارهای جهانی را در کنار یکدیگر قرار دهد.

🔹 با وجود این ظرفیت‌های طبیعی و تاریخی، چرا ایران هنوز نتوانسته گوهرسنگ‌های خود را از یک ثروت پنهان معدنی به یک صنعت قدرتمند و صادرات‌محور تبدیل کند؟

https://biroonit.ir/fullcontent/Persian/90765

https://t.me/birunit