Ustozlik — mashaqqatli, mas’uliyatli, ammo sharafli kasb.
Ba’zan charchab, “Nega aynan shu kasbni tanladim ekan?” deb o‘ylab qolaman. Darslar, daftarlar, tayyorgarliklar, har bir o‘quvchining taqdiri uchun qayg‘urish… Ba’zan bu kasbning og‘irligi yurakka ham seziladi.
Lekin shunday lahzalar bo‘ladiki, barcha charchoqlar bir zumda unutiladi…
Bugun bir o‘quvchim menga atab she’r yozib kelibdi. Uni o‘qib, ichimda g‘alati bir iliqlik paydo bo‘ldi. Shunda yana bir bor angladim: ustozlikning eng katta mukofoti — o‘quvchining qalbida qoldirgan izing ekan.
Balki ba’zan kasbimdan charcharman, balki ba’zan afsus ham qilarman… Ammo shunday mehrli o‘quvchilarim bor ekan, bu yo‘lni tanlaganim bejiz emasligini his qilaman.
Bugungi she’r — men uchun oddiygina she’r emas. Bu — “Ustoz, mehnatingizni ko‘ryapman”, degandek qalbimga yetib kelgan kichik, ammo juda qadrli bir sovg‘a. ❤️

Õquvchilarim bilan faxlanaman!

(She'r muallifi– Yusufbek Usmon)