یه درد دل:

توی تفکر انتقادی ما مبحثی داریم به اسم مغالطه حمله به شخص؛
میگه وقتی شخصی داره استدلال می‌کنه ، باید سخنان شو نقد کرد نه لیبل بزنیم به خود شخص .
وقتی توی جمع صحبت می کنم ، بلافاصله میگن تو که خودت ....

حاجی منو ول باید کرد ،
وقتی دارم صحبت میکنم نیازه که کلام من مورد نقد قراره بگیره نه خودم .
غیر اخلاقی ، افراطی یا ... بودن من به من مربوطه و فقط حرفام به شما مربوطه .
همون مثال سیگاری بودنه که
جامعه خیلی اسون پذیرفته که

پدر سیگاری نباید به بچه ش بگه سیگار نکش.

نه،
اینطوری نیست ،
واقعا پدر سیگاری اتفاقا خیلیم حق داره که بگه سیگار نکش .
سیگار نکش یه جمله درست علمیه ، و مهم نیست کی میگه نکش.