‌


🔺شرح بیتی از بیدل به درخواست یکی از همراهان کانال یوتیوبِ زیرکرسی🔻




به قلزمی که فتد سایه‌ی بناگوشَت
گهر به رشته کشد خارهای پشتِ نهنگ

«بیدلِ دهلوی»



در شعر بیدل، بناگوش، رمز سپیدی است. مثلا می‌فرماید:

چنین در حسرت صبح بناگوش که می‌گریم

صبح به خاطر مه سفید، به سفیدی مشهور است. پس متوجه میشویم که بناگوش هم رمز سپیدی‌ست. یک نکته که باید مد نظر داشت این است که در زمان بیدل، منظور از نهنگ «تمساح» بوده. منظور از خارهای پشت نهنگ، پوست خارخاری تمساح است. گهر هم یعنی مروارید. می‌گوید بناگوش تو آن‌قدر سپید و نورانی‌ست که اگر بر قلزم (دریا) منعکس شود، چنان همه چیز سپید میشود مانند مروارید که خارهای پشت تمساح هم پر از مروارید میشود. در کل یعنی تو باعث خوشبختی همگانی میشوی. برعکس این را هم دارد با سیاهی:

سایه اندازد اگر بخت سیاه من بر آب
فلس ماهی چشم آهو می‌کند خرمن در آب


ـ @berkeye_kohan ـ



‌