من در این دوران تو خوابگاه وسط بیابون با ۶ نفر تو یه اتاق ۱۴ متری تو دانشگاه شاهرود زندگی می‌کردم و به صورت رایگان برای استاد دانشگاهم کار می‌کردم که یه چیزی یادبگیرم.

اون روز من مرخصی گرفته بودم که برگردم تهران چون یه یک ماهی حالم اصلا خوب نبود و همش با هم اتاقی هام دعوام داشتم و باید بر می‌گشتم پیش خانواده.

تو قطار مشهد به تهران نشسته بودم رو صندلی و خوشحالم بودم که صندلی گیرم اومده چون بدون بلیط سوار شده بودم.
که ناگهان استاد دانشگاهم زنگ زد که آقا سایت اومده پایین هیچکی نمی‌تونه درستش کنه سریع فیکسش کن منم می‌گفتم بابا من نت ندارم لپ تاپ زپرتیم نیم ساعت طول می‌کشه بیاد بالا و باید هم برق داشته باشه باتریش مشکل داره دواپس انیجینرمون نمی‌تونه یه کاریش کنه؟
اینها گفتن نه سریع باش که همه زحماتمون داره به باد می‌ره

منم نشستم کف زمین کثیف زیر پله ورودی قطار تنها جایی بود که پریز برق بود. بعد یه ربع که سیستم بالا بیاد و دکمه های کیبوردم همینجوریش نصفشون کار نمیکنه این قطارم جوری تکون می‌خوره انگار رو ویبرست 😒دونه دونه dig کردم ببینم مشکل کجاست؟

آخر محدوده مشکل رو تونستم کاهش بدم چون فهمیدم الستیک سرچ کار نمی‌کنه مشکل اصلی اینه.

با نت مزخرف تو راهی ایرانسل ssh زدم به سرور نشستم لاگ خوندن آخر فهمیدم مشکل disk space داره یکسری gitlab runnner درست volume هاشون پاک نشده بود فضا رو پر کرده بودن یه
docker prune
زدم و سایت اومد بالا.


ولی می‌دونین چی جالبه؟ همون موقع با اینکه کلی استرس داشتم ولی اتفاقا تو اون لحظه حس خوبی داشتم، انگار می‌دونستم این شرایط دائمی نیست، اصلا برای همین تا سیستم بیاد بالا نشستم عکس گرفتم اصلا من آدم خیلی عکس بگیری نیستم،
ولی انگار یه حسی بهم می‌گفت قراره این داستان رو بعدا تعریف کنم 😁

خلاصه که عزیزان شعار نمی‌دم:
این نیز بگذرد

@BenDevelop