خانم بهار قبل از کرونا تو زاهدان یه هاستل داشته و بطور خاص روی مهمانان اروپایی تمرکز کرده بوده که بخاطر کرونا ورشکست میشه. یک سال افسردگی شدید رو تجربه می‌کنه و تصمیم میگیره بره روستاهای بلوچستان رو ببینه و حال و هواش رو عوض کنه. تو همین سفرها با هنر بی‌نظیر سفالگران بلوچی روبرو میشه. تو هر روستا یه نفر سفالگر بوده که با سبک خاص خودش کار می‌کرده! تصمیم میگیره سفالگری یاد بگیره و چندماه پیش ام‌سکینه میمونه‌(تو ویدیو میگه). بهار با سبکهای مختلف سفالگری منطقه آشنا میشه و تصمیم میگیره با طراحی جدید به سفالگرهای بومی کار سفارش بده و اونا رو جای دیگه بفروشه. می‌گفت سفالگرهای داشتیم که کارشون تولید سر قلیون بود و اونو ۲۰ هزار تومن میفروختن. می‌گفت من بهشون پیشنهاد دادم که یه سری خمره با طراحی خاص تولید کنند و هر خمره رو از همون سفالگرها ۲ میلیون تومن می‌خریده و به جاهای مختلف ایران و کشورهای مثل عمان و کویت و ... میفروشه. همین کار بهار باعث شده بچه‌ها و نوه‌های سفالگرها به این کار علاقه پیدا کنند و از بزرگترها یاد بگیرن. بهار الان کسب و کار خودش رو توسعه داده و با حداقل ۲۰ سفالگر بومی بلوچی کار می‌کنه. به بهار نگاه میکردم و بهش افتخار میکردم که تو شرایط سخت ادامه داد و حالا شکوفا شده. خانم بهار تو یه دختر فوق العاده‌ای و کاش آدمای مثل تو تکثیر بشن👏👏

✍️ مجید میرزایی
@Behdasht_iran