🔻ماکس پلانک کیست؟
ماکس کارل ارنست لودویگ پلانک که به ماکس پلانک مشهور است در ۲۳ آوریل سال ۱۸۵۸ در شهر کیل شلزویگ در کشور آلمان به دنیا آمد. وی ششمین فرزند یک حقوقدان برجسته و استاد حقوق در دانشگاه کیل بود. ماکس پلانک کمک های زیادی به فیزیک نظری کرد ، اما شهرت او در درجه اول به دلیل نقش او به عنوان خالق نظریه کوانتوم است. این نظریه درک ما از فرایندهای اتمی و زیر اتمی را متحول کرد ، همانطور که نظریه نسبیت آلبرت اینشتین در درک ما از فضا و زمان انقلاب ایجاد کرد. این دو نظریه در کنار هم اساسی‌ترین نظریه‌های فیزیک قرن بیستم را تشکیل می‌دهند؛ هر دو نظریه بشر را وادار کرد درباره بعضی از معتبرترین باورهای فلسفی موجود تجدید نظر کند و هر دو کاربردهای صنعتی و نظامی بسیاری ایجاد کرد که بر همه جنبه‌های زندگی مدرن تأثیرگذار است.
🔻پلانک و تحصیلات
ماکس پلانک در پاییز ۱۸۷۴ وارد دانشگاه مونیخ شد با این حال استاد فیزیک مشهور دانشگاه "فیلیپ فون جولی" حمایت و تشویق چندانی نسبت به او نشان نداد. از ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ در دانشگاه برلین بود ولی علی‌رغم برجستگی‌های علمی دانشمندان تحقیقاتی شناخته‌شده‌ای همچون "هرمان فون هلمهولتز" و "گوستاو روبرت کیرشهف" به هیچ وجه تحت تأثیر سخنرانی‌ها و مطالب درسی ارائه‌شده توسط آن‌ها قرار نگرفت. با این حال مطالعات مستقل وی به ویژه درباره نوشته‌های "رودولف کلاسیوس" در زمینه ترمودینامیک توجه وی را بسیار به خود جلب کرد.
پس از بازگشت به مونیخ ، دکتری خود را در ژوئیه ۱۸۷۹ (سال تولد اینشتین) در سن غیرعادی ۲۱ سالگی دریافت کرد. سال بعد او پایان نامه خود را در مونیخ به پایان رساند و با سِمَت دانشیاری به هیئت علمی دانشگاه مونیخ پیوست. در سال ۱۸۸۵ ، با کمک روابط حرفه ای پدر ، وی به عنوان استاد ( دانشیار ) در دانشگاه کیل منصوب شد. در سال ۱۸۸۹ ، پس از مرگ کیرشهوف ، پلانک قرار ملاقاتی را با دانشگاه برلین را دریافت کرد ، جایی که او به عنوان مربی و همکار به احترام هلمهولتز آمد. در سال ۱۸۹۲ او به عنوان استاد تمام ارتقا یافت. او فقط ۹ دانشجوی دکتری داشت ، اما سخنرانی هایش در برلین در مورد همه شاخه های فیزیک نظری ویرایش های زیادی را پشت سر گذاشت و تأثیر زیادی گذاشت. او تا پایان عمر فعال خود در برلین ماند.
🔻پلانک و نظریه کوانتوم
پلانک در پی استقرار در کرسی استادی خویش، توجه خود را معطوف به پدیدهٔ تابش جسم سیاه، مشکل روز فیزیک کلاسیک کرد که آن را نخستین بار کیرشهف به میان آورده بود. پلانک در سال ۱۹۰۰ (در سن ۴۲ سالگی) به این نتیجه رسید که برای توضیح پدیدهٔ تابش جسم سیاه باید ایده کاملاً جدیدی را پیش کشید. وی این فکر را که انرژی نیز مانند ماده از بسته‌های کوچکی درست شده‌است، در میان نهاد. آن بسته را کوانتوم نامید که کلمه‌ای برگرفته از زبان لاتین به معنی «چقدر» بود، این فکر که با اصول و قوانین آن زمان مطابقت نداشت به بدون شک مخالفت هایی را در پی داشت ولی این مخالفت‌ها بیش از ۵ سال طول نکشید زیرا در سال ۱۹۰۵ آلبرت اینشتین از نظریه کوانتومی پلانک برای توصیف خواص ذرات نور استفاده کرد و ارزش واقعی و حقیقی تئوری پلانک را مشخص کرد. همچنین در سال ۱۹۱۳ ، نیلز بور از نظریه های پلانک برای توسعه مدل جدید و دقیق تری از اتم استفاده کرد.
🔻پلانک و جایزه نوبل
در سال ۱۹۱۸ آلبرت اینشتین، نیلز بور و ارنست رادرفورد، که همگی مستحق کسب جایزه نوبل بودند، با توافق، پلانک را مستحق‌ترین شخص برای کسب این افتخار دانستند. بدین ترتیب پلانک جایزه نوبل آن سال را به خاطر نظریه کوانتوم دریافت کرد.
🔻درگذشت
سرانجام این فیزیکدان بزرگ در روز ۴ اکتبر سال ۱۹۴۷ در سن ۸۹ سالگی بر اثر یک حمله قلبی در گذشت.
#معرفی_بزرگان_دنیای_علم
#روز_جهانی_کوانتوم ⚛
#رویداد_های_علمی
🆔@BASU_physics