🔹چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است!

🔶 آیا در بخش کشاورزی با بحران مواجهیم؟ آیا با کمبود جدی منابع آبی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم؟ آیا روش‌های آموزشی در مدارس ما کارایی لازم را ندارند؟ آیا اقتصاد ما گرفتار تورم مزمن شده است؟

پاسخ به این سوالات روشن است؛ اما نکته اینجاست که تمامی این مسائل قابل حل هستند. حل این مشکلات نیازمند حضور افرادی است که علاوه بر دانش و آگاهی، دغدغه‌مند باشند، زمان بگذارند و مسئله کشور را مسئله شخصی خود بدانند و برای بهبود آن مجاهدت کنند. در این میان، دانشگاه به عنوان مهم‌ترین نهاد برای حل چالش‌های کشور شناخته می‌شود؛ اما پرسش اساسی اینجاست: جایگاه واقعی دانشگاه در این مسیر کجاست؟

هر سال هزاران دانشجوی تحصیلات تکمیلی با تلاش فراوان پایان‌نامه و رساله می‌نویسند و اساتید دانشگاه نیز روزانه موضوعات متعددی را برای نگارش مقالات علمی انتخاب می‌کنند. پس چرا با وجود این حجم از تولیدات علمی، راهکار عملی برای مشکلات کشور یافت نمی‌شود؟ آیا تنها دلیل این ناکارآمدی، قطع ارتباط دانشگاه با صنعت و دولت است؟ مگر غیر از این است که بسیاری از اساتید دانشگاه، مشاوران صنایع بزرگ و صاحب کرسی‌های تصمیم‌ساز در دولت و مجلس هستند؟

شاید باید گامی به عقب برگردیم و بپرسیم: آیا اصلاً پژوهش‌های دانشگاهی در راستای حل مسائل بومی کشور تعریف می‌شوند؟ یا هدف صرفاً انتخاب موضوعاتی است که مورد پسند مجلات بین‌المللی باشد تا با چاپ آن‌ها، رتبه علمی استاد و دانشجو ارتقاء یابد؟ مگر نه این است که اولویت یک مجله خارجی، انتشار پژوهشی است که گرهی از مشکلات کشور خودش باز کند؟ پس چرا نخبگان ما باید سرمایه زمانی و مادی خود را صرف حل مسائل دیگران کنند؟

چرا ما این رویه را یک «ارزش» تلقی می‌کنیم؟ چرا عضو هیئت علمی ما باید با یافتن راهکار برای چالش‌های دیگران ارتقای رتبه بگیرد؟ در این صورت، دانش استاد و دانشجوی ما چه سودی برای میهن خودمان خواهد داشت؟

دکتر طهرانچی در زمان ریاست دانشگاه آزاد اسلامی، طرحی را اجرا کردند که طی آن لیستی از مسائل واقعی کشور استخراج شد و در اختیار دانشگاهیان قرار گرفت. هر دانشجویی که موضوع رساله خود را از میان آن اولویت‌ها انتخاب می‌کرد، از امتیازات ویژه‌ای برای تسهیل فرایند فارغ‌التحصیلی بهره‌مند می‌شد.

حقیقت آن است که نظام ارزشیابی اساتید و دانشجویان ما نیازمند یک تحول بنیادین است. این تحول اگرچه در برخی واحدها آغاز شده، اما ضرورت دارد که همه‌گیر شود. دانشگاه باید به سمتی حرکت کند که خدمت به پیشرفت و آبادانی کشور را به ارزش شماره یک خود تبدیل نماید.

🖌 نویسنده: زهرا رضایت‌پناه

#مکتوبات_دانشکده_علوم_اجتماعی

@basijatu_ssd1