Һәр һүҙҙең моңо – йәшәүҙең мәғәнәһе

"Зарыҡҡан саҡтарымда Мостай ағайҙың шиғырҙары күңелде йыуата – илап алам. Ҡыҙым да: “Атый, илағың килгәндә тыйылма, ила. Ир кеше иламай тип әйтеүҙәре дөрөҫ түгел”, – ти. Әгәр тыйып тотаһың икән, йөрәккә бәрәсәк. Шуға ла хәсрәтеңде илап сығарыу яҡшыраҡ. Кешенең яҙмышы ниндәй генә яҡшы, шыма бармаһын, ауыр мәлдәре йышыраҡ була ул. Шул ваҡыттарҙа, әрнеп ултырғанда, йырлай белһәң, йырлап ебәрәһеңдер инде. Ә мин мөңрәйем. Яратҡан йырҙарымды эстән генә ҡабатлап сығам".

Тулыраҡ: bashgazet.ru/articles/b...